เวินหลีอาบน้ำแต่งตัวเสร็จแล้วนอนลง ได้ยินเสียงเคาะประตู จึงถามเสียงเบาว่า “ใครน่ะ”
“ฉันเอง!”
แน่ใจว่าเป็นโจวอวี๋ เวินหลีจึงคลุมเสื้อคลุมทหารลุกจากเตียงไปเปิดประตู
“มีอะไรเหรอ”
โจวอวี๋พูดเสียงเบาว่า “ฉันเห็นเงาร่างสูงใหญ่สองคนปีนกำแพงเข้าไปในบ้านตระกูลเหอ!”
ในหัวเวินหลีคิดถึงคนตระกูลโจ่วเป็นคนแรก หมู่บ้านแถวนี้ที่จะเรียกว่าร่างสูงใหญ่ได้ก็มีแต่ผู้ชายตระกูลโจ่วไม่กี่คน
ถึงคนทางเหนือจะตัวสูงกว่าทั่วไป แต่ทุกคนก็ผอม ดูเหมือนไม้เสียบผี ไม่ได้สูงใหญ่สมส่วนเลย
“แน่ใจนะว่าไม่ได้ดูผิด”
โจวอวี๋พยักหน้าหนักแน่น เขากลัวว่าจะเป็นขโมย แต่พอนึกถึงเรื่องบาดหมางระหว่างตระกูลเหอกับเวินหลี ก็อยากถามความเห็นเวินหลี
“แน่ใจ จะบอกคนในหมู่บ้านไหม”
“ไม่ต้องยุ่ง ทำเป็นไม่รู้ก็พอ!”
“งั้นฉันไปแอบดูข้างหลัง คอยดูว่าพวกเขาจะออกมาตอนไหน”
เวินหลีคิดแล้วก็ตกลง “เดี๋ยวก่อน!”
เวินหลีหันกลับเข้าห้อง หยิบขวดน้ำเกลือที่ใส่น้ำร้อนเต็มขวดออกมา “อย่าให้หนาวตาย!”
โจวอวี๋รับขวดน้ำเกลือแล้วออกไป หาที่ซ่อนตัวแต่ยังมองเห็นบ้านตระกูลเหอได้ชัดแล้วยอง ๆ ลง
รอประมาณยี่สิบนาที ก็เห็นเงาดำสองคนปีนกำแพงบ้านตระกูลเหอออกมา
เห็นทั้งสองคนย่องออกจากหมู่บ้านไปแล้ว โจวอวี๋จึงกลับไป
เวินหลีไม่ได้นอนเลย ได้ยินเสียงฝีเท้าโจวอวี๋ก็รีบเปิดประตูทันที
“เป็นไงบ้าง”
“ไม่ได้ดูผิด พวกเขาแอบเข้าบ้านตระกูลเหอตอนมืด ๆ จริง ๆ ด้วย เมื่อกี้ออกจากหมู่บ้านไปแล้ว!”