ได้ยินคำว่าโสมป่าร้อยปี ฝูงชนก็แตกตื่นทันที
ในหมู่บ้านมีกฎว่า หากจับไก่ป่ากระต่ายป่าในภูเขาได้ เอากลับไปเองได้ แต่ถ้าจับสัตว์ใหญ่ได้ หรือขุดพบเห็ดหลินจือโสมที่เป็นสมุนไพรล้ำค่า ต้องส่งมอบ เพราะนั่นเป็นทรัพย์สินส่วนรวม
การกระทำของเวินหลีเช่นนี้ ไม่ต้องสงสัยเลยว่าเป็นการทำลายผลประโยชน์ส่วนรวม บ่อนเซาะสังคมนิยม
หากถูกจับได้ จะถูกประจานและบันทึกลงประวัติ หากเป็นจือชิง ต่อไปแม้จะมีโอกาสกลับเข้าเมือง ก็จะไม่ตกมาถึงเธอ เพราะนั่นคือรอยด่าง
เวินหลีหัวเราะออกมาตรงๆ เจียงเยว่เอ๋อคนนี้ช่างโง่จริงๆ ถ้าไม่ใช่เพราะพรสวรรค์ดั่งปลาคาร์ปนำโชค ด้วยความโง่แบบนั้น จะได้เป็นนางเอก?
เธอเคยคิดไหมว่า ถ้าค้นแล้วไม่พบอะไรเลย เธอจะเก็บงานยังไง?
“จือชิงเวิน เอาของออกมาเถอะ พวกเราเห็นแก่ที่แกขุดได้เสี่ยงตาย ก็จะไม่แจ้งความแก!”
“ใช่ เอาของออกมา!”
เมื่อเห็นทุกคนยิ่งตื่นตัวขึ้นเรื่อยๆ หัวหน้าหมู่บ้านและคนในเรือนจือชิงก็ตามมาด้วย
“เกิดอะไรขึ้นอีก?” หัวหน้าหมู่บ้านสีหน้าเต็มไปด้วยความเหนื่อยล้า เวินหลียังรู้สึกว่าเมื่อเร็วๆ นี้หัวหน้าหมู่บ้านมีผมหงอกขาวขึ้นมากอย่างเห็นได้ชัด
ทุกคนพากันร้องเจี๊ยกๆ เล่าเรื่องให้หัวหน้าหมู่บ้านฟัง หัวหน้าหมู่บ้านขมวดคิ้วราวกับหนีบแมลงวันให้ตายได้
“จือชิงเวิน แกขุดพบโสมป่าร้อยปีจริงหรือ?”
เวินหลีสีหน้าสงบนิ่ง แววตาใสกระจ่าง “ไม่เลย สหายเจียงใส่ร้ายฉัน!”