เวินหลีเองก็รู้ว่ากู้หวยกังวลอะไรอยู่ จึงให้ยาสงบหัวใจแก่เขา “ร่วมงานกับพี่ใหญ่กู้ราบรื่นมาก ตราบใดที่พี่ใหญ่กู้ซื่อตรง ฉันก็ใช่คนไม่ซื่อสัตย์!”
กู้หวยเลิกคิ้ว “เมื่อเป็นเช่นนั้น... ร่วมมือกันอย่างราบรื่น!”
“ร่วมมือกันอย่างราบรื่น!”
ตอนกลับ กู้หวยให้ลูกน้องหยิบหมูสามชั้นให้อีกหลายชั่ง แถมมีปลาคาร์ปตัวใหญ่สองตัว เวินหลีไม่เกรงใจเขา รับของไว้แล้วบอกลาทุกคน
พ้นตลาดมืด เวินหลีกำลังหาที่เปลี่ยนชุด จู่ ๆ รู้สึกว่ามีสายตาหลายคู่แอบจับจ้องตน
เธอหันไปดูด้านหลัง แต่ไม่พบอะไรเลย คนเดินผ่านก็ไม่มีผิดปกติ สายตาเมื่อครู่ไม่ใช่ภาพลวงตาแน่ ดูเหมือนตนจะถูกจับตามองแล้ว!
เวินหลีสำรวจรอบด้าน หมุนตัววิ่งเข้าไปในตรอกเปลี่ยว คนที่จับจ้องเห็นเธอวิ่งหนี ก็รีบตามมา เมื่อได้ยินเสียงฝีเท้าถี่จากข้างหลัง เธอก็เลี้ยวเข้าอีกตรอกโดยไม่หันกลับ ในหัวเลี้ยว หลบเข้าราวกับในมิติทันที
เมื่อเสียงฝีเท้าถี่ขึ้นเรื่อย ๆ ชายสองคนปรากฏตัวที่หัวเลี้ยว
“คนเล่า?”
“แยกตาม!”
ทั้งสองไล่ถึงทางตัน ไม่เห็นร่างเวินหลี จึงวิ่งย้อนกลับมา
“ตรงหน้าเป็นทางตัน!”
“หรือหล่อนจะมีปีกบินไปได้?”
“แม่หญิงนี่ระวังตัวนัก กลับไปก่อน!”
เวินหลีพักในมิติสักครู่ สองคนว่าแล้วก็กลับไป แล้วเสียงฝีเท้าเบา ๆ ก็ดังขึ้นอีกครั้ง