“เยว่เอ๋อ ที่พูดนี่หมายความว่าไง?” เจียงเฉินมองเจียงเยว่เอ๋อด้วยแววตากังขา
เรื่องนี้มีแค่ปู่ของเขาเท่านั้นที่รู้ ถ้าที่บ้านไม่มีเรื่อง ปู่คงไม่บอกเรื่องนี้ให้เขาฟังด้วยซ้ำ
แต่สีหน้าเจียงเยว่เอ๋อ เห็นชัดว่าดูเหมือนรู้เรื่องอะไรบางอย่าง
นี่มัน...
ไม่สิ ถ้าเจียงเยว่เอ๋อรู้เรื่องสมบัติล้ำค่า เธอใช้ชีวิตในหมู่บ้านมาหลายปีขนาดนี้ ไม่มีทางไม่รู้สึกรู้สาอะไร ชั่วพริบตาเดียวเจียงเฉินก็เดาความคิดของเจียงเยว่เอ๋อไม่ออก
เจียงเยว่เอ๋อเจอสายตากังขาของทุกคน ถึงได้รู้สึกตัวว่าตัวเองเสียอาการเมื่อกี้
“พวกนายก็รู้ว่าช่วงนี้ฉันดวงดีมาตลอด ฉันมีลางสังหรณ์ว่า คนที่ซ่อนสมบัติล้ำค่าไม่มีทางมีลูกหลานเหลืออยู่แล้ว!”
กัวไช่เสียจ้องเจียงเยว่เอ๋อตาเขม็ง ไม่พลาดสีหน้าแม้แต่น้อยของเธอ ท่าทีของเจียงเยว่เอ๋อเมื่อกี้ไม่ปกติ เธอต้องรู้เรื่องที่พวกเขาไม่รู้แน่
“งั้นสมบัติล้ำค่าอยู่ไหนล่ะ?”
เจอคำถามของกัวไช่เสีย เจียงเยว่เอ๋อในใจก็เต้นตุ๊มๆ ลางสังหรณ์บอกเธอว่า สมบัติล้ำค่าอยู่ที่นี่ แต่ของข้างในกลับหายไปแล้ว เธออธิบายไม่ได้ว่าทำไมตัวเองถึงรู้เรื่องพวกนี้มากมาย
เจียงเยว่เอ๋อพูดอย่างหงุดหงิด: “เธอถามฉัน แล้วฉันจะถามใคร?”
“เธอก็บอกว่าลางสังหรณ์แม่นไม่ใช่เหรอ?”
“ฉันไม่รู้ ถ้าฉันรู้ตั้งแต่แรกว่าที่นี่มีสมบัติล้ำค่า มันจะเป็นแบบนี้อยู่ตอนนี้เหรอ?”
เจียงเฉินนึกย้อนไปตอนที่บอกเรื่องสมบัติล้ำค่าให้เจียงเยว่เอ๋อฟังครั้งแรก สีหน้าตกตะลึงของเจียงเยว่เอ๋อดูไม่ใช่ของปลอม เพราะงั้นก่อนหน้านี้เธอไม่น่าจะรู้เรื่องนี้ถึงจะถูก