วันรุ่งขึ้นตอนไปทำงาน แทบไม่มีใครด่าเวินหลีแล้ว เจียงสามและเจียงสี่ออกมาช่วยเจียงเยว่เอ๋ออธิบายเมื่อคืนนี้ เสียงด่าเจียงเยว่เอ๋อแทบจะหายไปหมด
ทุกคนยังต้องใช้ชีวิตต่อไป เรื่องนี้ก็ถูกโยนทิ้งไปอย่างรวดเร็ว
เวินหลีคุ้นเคยกับเรื่องแบบนี้ ถ้าชื่อนางเอกไม่เสีย จะเรียกว่านางเอกได้ยังไง?
เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็วจนถึงวันส่งของอีกครั้ง รถจักรยานของเธอคงหาไม่เจอแล้ว ได้แต่ยืมรถของเฉินเยียนไปที่คอมมูน
ก่อนไปตลาดมืด เธอแวะไปที่สหกรณ์ถามว่ามีจักรยานรุ่น 26 ไหม
พนักงานขายบอกว่าไม่มี ตอนนั้นที่เธอกับเฉินเยียนซื้อ ก็จอดทิ้งไว้นานกว่าจะขายออก ตอนนี้หัวหน้ากลัวขายไม่ออกเลยไม่ได้สั่งมา
“ฉันสั่งจองได้ไหม?”
“รอสักครู่ ฉันจะไปถามรองผู้อำนวยการ!”
“ได้ รบกวนด้วยนะ!”
พนักงานขายเดินไปที่ห้องทำงาน ตอนกลับมามีชายวัยสี่สิบกว่าปีคนหนึ่งตามมาด้วย
“สหายน้อย เธอน่ะเหรอที่อยากสั่งจองจักรยานรุ่น 26 ตราเฟิ่งหวง?”
“ใช่ ไม่รู้ว่าจะจองได้ไหม?”
รองผู้อำนวยการก็ไม่มีทางปฏิเสธ มีเงินแต่ไม่หาโง่หรือไง “แน่นอนว่าจองได้ แต่ว่าต้องรอสักเดือน แล้วก็ต้องจ่ายเงินมัดจำครึ่งหนึ่ง!”
เวินหลีคิดดู เดือนเดียวก็ไม่นานนัก ช่วงนี้ยืมรถของเฉินเยียนไปใช้ก่อนได้ ถ้าเฉินเยียนไม่สะดวกก็ยังมีซูฮ่าวกับเติ้งเหว่ย!
“ตกลง ได้!”
เวินหลีจ่ายไป 140 หยวน แล้วให้คูปองอุตสาหกรรมกับรองผู้อำนวยการอีก 20 ใบ จึงออกจากสหกรณ์