เมื่อเงาร่างของลู่เจ๋อชวนลับตาไป เวินหลีจึงดึงสายตากลับมา
แล้วมองไปยังเซี่ยหย่วนหัวที่อยู่ไม่ไกล
เซี่ยหย่วนหัวเห็นเวินหลีแต่ไกล เพียงแต่มีลู่เจ๋อชวนอยู่ เขาจึงไม่เข้าใกล้ พอลู่เจ๋อชวนจากไป เขาถึงเดินตรงมาหาเวินหลี
“ลุงเซี่ย มีธุระอะไรกับฉันหรือ?” เวินหลีเห็นแก่หน้าเซี่ยฉางอันจึงยังมีท่าทีดีกับเซี่ยหย่วนหัว
เซี่ยหย่วนหัวนึกว่าเวินหลีจะไม่มองหน้า หรือไม่ก็ทำเป็นไม่สนใจ แต่ไม่คิดว่าจะเป็นแบบนี้
เขาถอนหายใจในใจ นึกตำหนิตัวเองว่าแม้จะถือดีว่าเป็นปัญญาชน แต่ใจกลับไม่กว้างเท่าเด็กสาว
“จือชิงเวิน ก่อนหน้านี้ฉันมันหยิ่งยโส ไม่รู้ดีรู้ชั่ว เธอช่วยชีวิตพวกเราทั้งครอบครัว ฉันยังทำเป็นถือดี มันเนรคุณ ขอโทษจริง ๆ!”
เซี่ยหย่วนหัวพูดจบก็โค้งตัวลงคำนับเวินหลีอย่างลึก
เวินหลีรีบหลบหลีก เพราะเซี่ยหย่วนหัวก็เป็นผู้อาวุโส เธอรับคำนับใหญ่เช่นนี้ไม่ไหว
ความจริงเวินหลีไม่ได้โกรธแล้ว หลายวันก่อนเซี่ยฉางอันยังช่วยเธอเลย อีกอย่างเธอก็รู้สึกว่าถึงเวลาแล้ว แค่ขาดบันไดลงก็ให้อภัยเซี่ยหย่วนหัวได้
เพียงแต่เธอไม่คิดว่าเซี่ยหย่วนหัวจะแสดงความจริงใจได้มากขนาดนี้
เวินหลียื่นมือประคองเซี่ยหย่วนหัวขึ้น “ลุงเซี่ย ไม่ต้องเกรงใจขนาดนี้ เรื่องเข้าใจผิดเล็กน้อย ฉันหายโกรธนานแล้ว!”
เซี่ยหย่วนหัวเห็นเวินหลีให้อภัยตนแล้ว ดวงตายังแดงก่ำ
“ขอบใจเธอที่ไม่ถือสาความโกรธเก่าและให้อภัยความไร้มารยาทของฉัน ช่วยขอร้องให้ช่วยภรรยาฉันหน่อยได้ไหม?”