วันรุ่งขึ้น ทั้งสามมาที่สภาปฏิวัติ
ทันทีที่ได้ยินว่าพวกเขาจะมาเยี่ยมเจียงเฉิน พวกปลอกแขนแดงก็ไม่ยอมเปิดทางให้ง่าย ๆ เพราะวันรุ่งขึ้นเจียงเฉินจะต้องถูกพาไปประจานกลางเมืองแล้ว พวกเขาไม่อยากให้เกิดเรื่องไม่คาดฝัน
สุดท้ายฉีหยางยัดต้าถวนเจี๋ยให้หนึ่งใบ พวกปลอกแขนแดงจึงยอมให้เจียงเยว่เอ๋อเข้าไปคนเดียว
เจียงเฉินถูกขังในห้องมืดมาได้สองวันแล้ว สองวันนี้ ตอนแรกเขายังมั่นใจเต็มเปี่ยม รอให้ซูอวิ๋นมาช่วยเขา
แต่เมื่อเวลาผ่านไปอย่างเชื่องช้า ทางฝั่งซูอวิ๋นก็ไม่มีวี่แววอะไรเลย เขาจึงเริ่มตื่นตระหนก!
สองวันนี้เขามีแค่ขนมหวอโถวรำดำที่แข็งปั๊กเช้ากับเย็นหนึ่งอัน กับน้ำเปล่าหนึ่งถ้วย เขาเจียงเฉินเคยกินอะไรแบบนี้มาก่อนที่ไหน?
เขาไม่แม้แต่จะชายตามองขนมหวอโถวนั่น สองวันผ่านไป เขาหิวจนหมดแรงทั้งตัว
ท้องร้องโครกคราก เขาล้วงมือไปหยิบขนมหวอโถวบนพื้นขึ้นมา ปัดฝุ่นออก แล้วกัดเข้าไปคำหนึ่งอย่างดุร้าย จากนั้นก็ค่อย ๆ เคี้ยว คล้ายกับกำลังกัดทึ้งเนื้อหนังของใครบางคน
ขณะที่เขากำลังถือขนมหวอโถวแทะอยู่ ก็ได้ยินเสียงเปิดแม่กุญแจจากด้านนอก
ดวงตาเขาเป็นประกาย รีบโยนขนมหวอโถวทิ้ง แล้วลุกขึ้นอย่างรวดเร็ว
เมื่อเห็นเจียงเยว่เอ๋อที่ประตู แววตาของเขาก็ปรากฎความผิดหวังวาบหนึ่ง
ไอ้โง่ทำการไม่สำเร็จแต่ทำพังได้เรื่องนี่ มันจะช่วยเขาออกไปได้ยังไง?
แต่เขาก็ยังมีความหวังริบหรี่กับเจียงเยว่เอ๋อ ถ้าเกิดล่ะ?
“เยว่เอ๋อ เธอมาได้ยังไง?”
เจียงเยว่เอ๋อมองสภาพสะบักสะบอมของเจียงเฉิน สายตาเต็มไปด้วยความสงสาร เพิ่งสองวัน ถูกความหนาวเย็นจนหน้าและมือบวมเหมือนหัวไชเท้า