เวินหลีเสียเวลาไปครึ่งชั่วโมง หมูป่าคงออกจากบริเวณนั้นไปนานแล้ว เธอได้แต่เดินตามรอยเท้าหมูป่าต่อไป
เจียงเยว่เอ๋อและพวกพี่น้องตระกูลหยางใจจดจ่ออยู่ที่เวินหลี พวกเขาไม่ได้สังเกตเลยว่าเวินหลีกำลังทำอะไร คิดว่าเธอหาทางลงเขาอยู่
เดินมาได้อีกพักหนึ่ง หยางต้าจ้วงก็อ้อมมาดักหน้าสำเร็จ
หยางต้าจู้เห็นพี่ใหญ่โผล่มากะทันหัน ดีใจขึ้นมาทันใด ทั้งสองคนขนาบหน้าและหลัง ล้อมเวินหลีไว้
หยางต้าจ้วงมองหยางต้าจู้ด้วยความดีใจ “สาม นายหายไปไหนมา? ในที่สุดก็เจอตัว!”
หยางต้าจู้เข้าใจเจตนาของหยางต้าจ้วงแวบเดียว “สหาย นี่พี่ชายฉันเอง ไม่ต้องกลัวนะ พวกเราเข้าป่ามาล่าสัตว์ เมื่อกี้พลัดหลงกันน่ะ!”
หยางต้าจ้วงอธิบายว่าทำไมถึงพลัดหลง ระหว่างที่พูด ทั้งสองก็เข้ามาใกล้เวินหลีในระยะประชิดแล้ว
เวินหลีไม่สนใจสองพี่น้องที่เล่นละครตบตากัน แสร้งทำท่าตกใจกลัวมองไปที่เงาดำในพงหญ้า
หยางต้าจู้ไม่เข้าใจ เห็นเวินหลีไม่พูด มองตามสายตาเธอไป ก็เจอหมูป่าในพงหญ้า
“หมู หมู หมูป่า!”
เสียงหยางต้าจู้สั่นพร่า หยางต้าจ้วงรีบมองตาม ตกใจแทบวิญญาณหลุด
เวินหลีฉวยตอนที่สองพี่น้องไม่ทันตั้งตัว แอบหยดน้ำพุวิญญาณใส่ตัวพวกเขาคนละหยด แล้วออกวิ่งเผ่นไปทางที่เจียงเยว่เอ๋อและหยางต้าไห่ซ่อนอยู่
พี่น้องหยางต้าจ้วงวิ่งตามเวินหลีไปโดยสัญชาตญาณ
หยางต้าไห่ที่ซ่อนอยู่ด้านหลังเกือบช็อกไปครึ่งชีวิต แต่เจียงเยว่เอ๋อกลับไม่กังวลเลยสักนิด ก็แค่หมูป่าพวกนั้นยังไงก็ไม่ทำร้ายเธออยู่แล้ว