เวินหลีเห็นเหตุการณ์นั้นจากหางตา ใบหน้าก็ร้อนผ่าวขึ้นมาอย่างควบคุมไม่ได้ แม้แต่ลมหายใจยังผิดจังหวะไปครู่หนึ่ง
ราวกับสัมผัสได้ถึงสายตาของเธอ ลู่เจ๋อชวนก็เกร็งหน้าท้องแน่นขึ้นมาทันที กล้ามเนื้อหน้าท้องเป็นลายชัดเจนขึ้นมาทันใด ลูกกระเดือกของเขาเคลื่อนขึ้นลงเบา ๆ ใบหูแดงระเรื่อไปด้วยสีบาง ๆ
ไม่ใช่ว่าไม่เคยถูกสหายหญิงทำแผลให้ แต่พอต้องเผชิญหน้ากับเวินหลี เขาก็ยังอดเกร็งขึ้นมาไม่ได้
เวินหลีสังเกตเห็นร่างกายของเขาแข็งทื่อเล็กน้อย เมื่อเห็นใบหูแดงระเรื่อของเขา ก็อดหัวเราะเบา ๆ ในใจไม่ได้ แอบบ่นในใจว่าลู่เจ๋อชวนแบบนี้ดูซื่อบื้อดีเหมือนกัน
“หัวเราะอะไร?”
น้ำเสียงของลู่เจ๋อชวนแหบต่ำเมื่อเอ่ยถาม รอยแดงที่เพิ่งจางลงของเวินหลีก็กลับมาซ่านขึ้นอีกครั้งที่หลังใบหู
“แหะ ๆ~ เปล่านี่ ให้เธอผ่อนคลายหน่อย ไม่งั้นแผลจะเปิดอีกได้นะ!”
ลู่เจ๋อชวนพยายามทำตัวให้ผ่อนคลาย แต่เมื่อเวินหลีขยับเข้ามาใกล้ เขาก็ยังเกร็งจนลูกกระเดือกเคลื่อนขึ้นลงโดยไม่รู้ตัว ร่างกายก็กลับมาแข็งทื่ออีกครั้ง
“เจ็บมากไหม?”
ทั้งสองอยู่ใกล้กันมาก ลู่เจ๋อชวนเหมือนจะได้กลิ่นหอมอ่อน ๆ ของส้มป่อยจากตัวเวินหลี น้ำเสียงเขายังแฝงความเขินอายที่ยังไม่หาย
“……ไม่เป็นไร ไม่เจ็บ!”
“ขอทำความสะอาดแผลให้ก่อนนะ อดทนหน่อย!”
“อืม!”
เวินหลีเทน้ำพุวิญญาณที่เจือจางแล้วจากกระติกน้ำร้อนลงในกะละมัง ถือโอกาสตอนที่ลู่เจ๋อชวนไม่ทันสังเกต เติมน้ำพุวิญญาณลงไปอีกสองหยด แล้วเอาผ้าก๊อซสะอาดออกมาเริ่มทำความสะอาดแผล