จางหม่าอิจฉาจนแทบกระอักเลือด วันนี้ทำไมเขาไม่มาเดินเล่นริมแม่น้ำบ้างนะ? ไม่งั้นเมียคนนี้ก็เป็นของเขาแล้วสิ
“อ้ายขี้เกียจ ยินดีด้วยนะ ได้เมียสาวสวยฟรี ๆ เลย!”
อ้ายขี้เกียจยิ้มจนเห็นไรฟัน “ฮิ ๆ ขอบใจทุกคน เมียฉันสลบไปแล้ว ฉันจะพาไปหาตาอู๋ก่อน อีกสองวันจะเชิญมากินเหล้าฉลองนะ”
เหอเฉียงอยากบีบคออ้ายขี้เกียจจริง ๆ แต่รอบข้างมีคนเยอะขนาดนี้ เขาก็พูดไม่ได้ว่านี่เป็นแผนของเวินหลี มันทำให้เขากล้ำกลืนฝืนทนสุด ๆ
“จือชิงเวิน คุณแน่ใจนะว่าเหอเจวียนกระโดดน้ำ?” สีหน้าเจียงเยว่เอ๋อก็ไม่ค่อยดีนักเหมือนกัน แผนที่วางไว้อย่างดี ไม่คิดว่าคนที่เสียเปรียบจะเป็นเหอเจวียน
ถ้าเหอเจวียนฟื้นขึ้นมาแล้วเกิดบอกเรื่องของตัวเองล่ะก็ ชื่อเสียงดี ๆ ที่เธอรักษามาหลายปีก็พังหมดสิ
เวินหลีมองเจียงเยว่เอ๋ออย่างมีความหมายลึกซึ้ง แล้วพูดโดยไม่เปลี่ยนสีหน้า “แน่นอนสิ ฉันกำลังซักผ้าอยู่ตรงนี้ ใครจะรู้ว่าเหอเจวียนวิ่งออกมาจากข้างหลังฉัน ดีที่ขาฉันชาแล้วตัวก็เอียงไปหน่อย ไม่งั้นฉันเกือบถูกเธอชนตกแม่น้ำแล้ว!”
ทุกคนรู้สึกว่าคำพูดของเวินหลีมีความหมายแฝง แต่ก็ไม่รู้ว่าหมายถึงอะไร เลยพากันซุบซิบเรื่องของเหอเจวียน
“เหอเจวียนนี่ทำไมคิดไม่ตกแบบนี้นะ? ตัวเองไม่อยากมีชีวิตอยู่แล้ว ยังเกือบทำให้คนอื่นเดือดร้อนไปด้วย!”
“ใช่เลย บ้านจู่นั่นยี่สิบกว่าคนนอนเบียดกันบนเตียงอิฐสองเตียง เธอจะดันทุรังจะแต่งเข้าไป ตอนนี้ยังจะมากระโดดแม่น้ำอีก ไม่รู้ว่าเธอคิดอะไรอยู่!”