“เสี่ยวหลี วิ่งช้า ๆ หน่อยสิ ฉันตามไม่ทันแล้ว!”
เวินหลีแกล้งทำเป็นไม่ได้ยิน วิ่งไปจนถึงพื้นที่รอบนอก ถึงได้หยุดด้วยอาการหอบ
เธอเหลือบมองเจียงเยว่เอ๋อ เมื่อครู่ท่าทางของเจียงเยว่เอ๋อชัดเจนว่าไม่ได้ต้องการให้เธอตาย นึกถึงตอนที่อีกฝ่ายยืนขวางข้างหน้าเธอ...
หรือว่าเจียงเยว่เอ๋อคิดจะ... ‘ฮีโร่’ ช่วยสาว?
ได้! ดูออกแล้ว เจียงเยว่เอ๋อต้องการความไว้ใจจากเธอจริง ๆ ครั้งนี้ที่เธอยืนขวางหน้า ก็เพื่อเพิ่มคะแนนความชอบจากเธอ ด้วยบุญคุณช่วยชีวิต ต่อไปเจียงเยว่เอ๋อจะเข้าหาเธอก็ง่ายขึ้นเยอะ
หรือพูดอีกอย่าง เมื่อเห็นแก่บุญคุณช่วยชีวิต หากอีกฝ่ายขออะไร เธอก็ปฏิเสธไม่ดี หากปฏิเสธ แล้วคนอื่นรู้เข้า ก็จะด่าว่าเธอเนรคุณ ตอนนั้นอยากสลัดก็สลัดไม่หลุด!
ลูกคิดนี่แทบกระเด็นใส่หน้าเธอแล้ว โชคดีที่เธอไหวตัวทัน ไม่งั้นปล่อยให้อีกฝ่ายสมหวังจริง ๆ!
ตอนนี้เธอยังอ่านนิสัยเจียงเยว่เอ๋อไม่ออก ยังไงก็ปล่อยให้เธอใช้เรื่องนี้เล่นงานไม่ได้
“เสี่ยวหลี เมื่อกี้ฉันช่วย...”
“เยว่เอ๋อ ทำไมหมูป่าถึงไม่ทำร้ายนาย?”
“หา?” คำพูดของเจียงเยว่เอ๋อยังไม่ทันจบ เวินหลีก็เริ่มตั้งคำถาม เธอต้องการตอกย้ำเรื่องบุญคุณช่วยชีวิต แต่กลับถูกเวินหลีขัดจังหวะ
เวินหลีมองเจียงเยว่เอ๋อด้วยสีหน้าเจ็บปวด “เยว่เอ๋อ ฉันได้ยินว่ามีผงยาชนิดหนึ่งดึงดูดหมูป่าได้ เมื่อกี้นายทำอะไรกับฉันรึเปล่า?”