บ้านใกล้เรือนเคียงเพิ่งตื่นกันไม่นาน เช้าตรู่ได้ยินเสียงร้องโหยหวนของหวังต้าเหมย ต่างก็วิ่งมาดูเหตุการณ์
พอเห็นสภาพของเหอหลิน ใครต่อใครก็ตกใจไม่น้อย
“ไอ้เจ้าหลินจื่อนี่ อายุยังน้อย ทำไมถึงคิดสั้นแบบนี้!”
“เฮ้ย? หลินจื่อผอมลงไปตั้งเยอะเลยนี่? ไม่ใช่ไปทำงานในเมืองหรอกเหรอ? ทำงานอะไรนะ ถึงได้โหดขนาดนี้?”
“นั่นน่ะสิ ไอ้หมอนี่คนดี ๆ พอกลับมาก็จะฆ่าตัวตายเลย หรือว่ามีอะไรเกิดขึ้น?”
ชาวบ้านไม่รู้ว่าเหอหลินไปทำอะไร แค่รู้ว่าไปทำงานในเมือง คิดไม่ถึงว่าแค่เดือนกว่า ๆ กลับมากลายเป็นแบบนี้
คนสมัยนี้ส่วนใหญ่ผอมกันทั้งนั้น แต่ผอมจนเหลือแต่หนังหุ้มกระดูกนั้นน้อยมาก แม้ว่าทุกคนจะยังไม่ได้กินอิ่มทุกมื้อ แต่ขอแค่ขยันหน่อย ก็ไม่อดอยากจนถึงขั้นนี้
ตอนที่ทุกคนกำลังซุบซิบกันเบา ๆ เหอเฉียงที่ยืนอยู่หลังฝูงชนเผยรอยยิ้มประหลาดออกมา
เป็นพี่น้องกันแท้ ๆ ทำไมเหอหลินถึงมีมือเท้าดี เขากลายเป็นคนพิการก็แล้ว ยังถูกโจวต้าจวงทำร้ายจนเป็นสภาพนี้?
โจวต้าจวงเป็นน้องเมียของเหอหลิน เขาเป็นคนแบกรับความทุกข์แทนเหอหลินมาก่อน ตอนนี้ถึงคราวของเหอหลินแล้ว ในใจเขาพลันเกิดความสะใจที่บิดเบี้ยว
เขาลืมไปสนิทแล้วว่า ตอนแรกโจวต้าจวงอยากได้ตัวเขาจริง ๆ ที่แต่งกับเหอลี่ก็เพื่อเขา
ไม่นาน ตาอู๋ก็มาถึง
หวังต้าเหมยร้องไห้คร่ำครวญพาตาอู๋เข้าไปในห้อง
ตาอู๋จัดการบาดแผลให้เหอหลินก่อน แล้วทายาและพันแผลให้เรียบร้อย