ท่าทีของเวินหลีแข็งกร้าว กู้เซี่ยงหนานเป็นพวกชอบรังแกคนอ่อนแอ แต่กลัวคนแข็ง
สู้ก็สู้ไม่ได้ ด่าก็ด่าไม่ชนะ ได้แต่ทำฮึดฮัดอย่างเจ็บใจ แล้วเดินกะเผลกกลับเข้าห้องไป ทิ้งให้ไป๋เวยเผชิญกับสายตาประหลาด ๆ ของผู้คนตามลำพัง
เฉินเยียนมองกู้เซี่ยงหนานที่เดินหนีไปแบบนั้น ก็อดไม่ได้ที่จะถ่มน้ำลาย “เชอะ! ช่างไม่มีหัวจิตหัวใจเอาซะเลย!”
พอกู้เซี่ยงหนานหนีไปแล้ว ไป๋เวยสาวสมองด้านความรักขั้นเทพก็เดินตามไปที่หอพักชายเช่นกัน
เฉินเยียนตาแทบถลน “เธอ เธอน่ะ ห้องนั้นมีแต่จือชิงผู้ชายอยู่ เธอก็เดินดุ่ม ๆ เข้าไปแบบนั้นเลยเหรอ?”
ตอนนี้หอพักชายมีจือชิงใหม่อยู่แค่สามคน อีกสองคนก็ได้แต่แสดงสีหน้าระอาใจ
บางทีเลิกงานแล้วอยากพักผ่อนสักหน่อยก็ยังไม่มีที่พักเลย
ไป๋เวยไม่มีกาลเทศะเอาเสียเลย พอเลิกงานก็มาเคล้าเคลียกู้เซี่ยงหนานอยู่ในห้องพวกเขา ไม่เห็นหัวพวกเขาเลยสักนิด
สองคนนั้นหน้าด้าน พูดไปหลายทีก็ไม่ฟัง จนพวกเขาไม่กล้ากลับห้องแล้ว ทุกครั้งที่เลิกงานทำได้แค่นั่งตากลมอยู่ในลานบ้าน
เหยียนซู่เดิมทีชอบใส่กางเกงขาสั้นนอน แต่เมื่อวานซืนตอนเช้าตรู่ ไป๋เวยก็บุกเข้ามาช่วยกู้เซี่ยงหนานเก็บห้องกับซักเสื้อผ้าสกปรก ทำเอาเขาตกใจจนสองคืนนี้ต้องนอนห่อตัวมิดชิด
“จือชิงฉี นั่นมันห้องของพวกเรานะ ยังไงคุณก็ไปบอกจือชิงไป๋เถอะ อย่าให้เธอเข้าออกตามใจชอบ!”
ฉีจวินก็เห็นสถานการณ์นี้แล้ว แต่จือชิงใหม่อีกสองคนไม่พูด เขาก็ไม่กล้าไปยุ่ง พอเหยียนซู่เอ่ยปากขึ้น เขาก็ต้องจัดการปัญหานี้สักที