นั่งอยู่ที่บ้านกู้หวยสักพัก เวินหลีก็ปั่นจักรยานออกจากคอมมูนอย่างช้า ๆ
เมื่อเวินหลีรู้ว่าเจียงเยว่เอ๋อคิดใช้หลัวเจิ้งเย่จัดการเธอ เธอก็ต้องเตรียมป้องกันตัวเองไว้
ตอนนี้เจียงเยว่เอ๋อกำลังท้อง จะจัดการเธอก็ลำบาก และเธอก็ทำเรื่องรังแกคนท้องไม่ลง
ช่างเถอะ มีอะไรมาก็รับมือไป น้ำมาต้านน้ำแล้วกัน!
กลับถึงเรือนจือชิง เวินซวี่ก็กลับมาแล้ว
“ไปไหนมา? ทำไมไปนานจัง?” เวินซวี่เดินเข้าไปช่วยถอดตะกร้าสะพายหลังให้
เวินหลีใส่ห่านกับแตงโมอย่างละหนึ่งตัวอย่างละตัวไว้ในตะกร้าสะพายหลัง แถมด้วยผักอีกเล็กน้อย
“ไปคอมมูนมาน่ะ วันนี้คุณกลับมาเร็วเชียวนะ?”
“ทำธุระเสร็จก็กลับมา อ้อ ฉันนัดกับจางเว่ยกั๋วว่าจะไปหาไก่ป่าในป่าทีหลัง ตอนค่ำไม่ต้องรอฉันนะ!”
เวินหลีเข้าใจทันที “ได้สิ ค่ำนี้ฉันจะรีบตุ๋นห่านไว้ นายชวนเขามากินด้วยกันเลย!”
จางเว่ยกั๋วก็เป็นทหาร สองคนมีเรื่องคุยด้วยกันก็ไม่น่าสงสัย
กลับห้องมา เวินหลีถึงถามเสียงเบา “สวี่หย่วนเป็นไงบ้าง?”
เวินซวี่หน้าดำยิ่งกว่าก้นหม้อ พูดจาแทบกัดฟัน “เธอยังไม่ได้บอกฉันเลยว่าเธอกับลู่เจ๋อชวนมันยังไงกัน?”
เวินหลีแอบหลบตา “ฮ่า ๆ เขาบอกคุณแล้วเหรอ?”
เวินซวี่มองเวินหลีด้วยสายตาผิดหวังที่ไม่ได้ดั่งใจ “อืม โดนฉันต่อยไปยกใหญ่ด้วย!”
“คุณไปต่อยเขาทำไมกัน? เรื่องนี้ก็ไม่ใช่ความผิดเขาทั้งหมดนะ!”
“สมแล้ว ลูกสาวออกเรือนแล้วเข้าข้างคนอื่น คบกับเขาเป็นแฟนก็เข้าข้างเขาทุกอย่าง ไม่แคร์พี่ชายเลยว่าโดนเขาต่อยหรือเปล่า!”