“เยว่เอ๋อ เรื่องมันตั้งแต่ปีที่แล้ว ผ่านมานานขนาดนี้ เจ้าหมีดำคงลืมไปหมดแล้ว ตอนนี้สามกำลังอันตราย ฉันรับรอง ขอแค่เธอไปกับฉัน ต่อให้เอาชีวิตเข้าแลก ฉันก็จะไม่ให้เธอเป็นอะไรเด็ดขาด!”
เจียงสองพูดรัวยาวด้วยน้ำเสียงพยายามสงบ แต่ก็ยังฟังออกว่าลนลาน เขาคิดว่าแค่นี้เจียงเยว่เอ๋อก็จะยอมไปกับเขา
น่าเสียดายที่เขาต้องผิดหวัง!
เจียงเยว่เอ๋อยังคงหาข้ออ้างต่างๆ
“ซื่อเกอ ท่านลงเขาไปเรียกคนมาช่วยเถอะ ฉันไปไม่ได้จริงๆ ฉันยังท้องอยู่เลยนะ!”
เจียงสองรู้สึกเหมือนถูกสาดด้วยน้ำแข็งเย็นเฉียบ ในที่สุดเขาก็ยอมรับความจริง
เจียงเยว่เอ๋อไม่อยากไปช่วยสามจริงๆ!
ลูกกระเดือกเขาขยับขึ้นลง น้ำเสียงฝืดเคือง “เยว่เอ๋อ เธอไม่อยากไปช่วยสามงั้นหรือ?”
“ซื่อเกอ ท่านคิดกับฉันแบบนี้ได้ยังไง?” เจียงเยว่เอ๋อพูดพลางตาแดงก่ำ “ฉันแค่กลัว ตอนนี้ฉันเดินยังไม่สะดวกเลย แล้วยิ่งอยู่บนเขานี่?”
เจียงสองสูดลมหายใจลึก พยายามไม่ให้น้ำเสียงแข็งกร้าว
“งั้นก็ไปกับฉัน!”
เจียงเยว่เอ๋อกุมท้องที่ป่องใหญ่ “พี่รอง ไม่ใช่ฉันไม่อยากไปช่วยพี่สาม แต่ท้องฉันใหญ่ขนาดนี้ เดินเร็วไม่ได้เลย แถมอาจทำให้ท่านเสียเวลาช่วยพี่สาม จนกลายเป็นตัวถ่วงท่านด้วยซ้ำ!”
เจียงสองหลับตา สูดลมหายใจลึก แม้ใจจะเย็นเฉียบ แต่ที่เจียงเยว่เอ๋อพูดก็ไม่ไร้เหตุผล
“ได้ ฉันจะไปช่วยคน ส่วนเธอลงเขาไปเรียกคน!”