พอพวกเขาออกไปแล้ว เวินหลีก็เริ่มตั้งไฟต้มน้ำแล้วต้มเส้น จากนั้นก็เจียวไข่ในหม้อเล็กข้างๆ
เฉินเยียนเดินมางัวเงียยังไม่หายง่วง มานั่งหน้าเตาเพื่อใส่ฟืน
“กวนพี่ตื่นเหรอ?”
“จริงๆ ก็ไม่ได้หลับสนิทหรอก ตอนฉีจวินกลับมาเปิดประตูเสียงดังไปหน่อย ฉันก็เลยตื่น!”
“จะให้ต้มเส้นให้ชามนึงไหม?”
“ไม่ล่ะ ฉันกินอิ่มเกินไปแล้วนอนไม่หลับ ให้พี่ทำให้น้องๆ เถอะ!”
“กินไข่เจียวสักฟองมั้ย?”
“เอาสักฟอง!”
สองคนเพิ่งต้มเส้นเสร็จ คนกลุ่มนั้นก็กลับมาถึงพอดี ไปกินเส้นกันที่ห้องฉีจวิน กินเสร็จแล้วทุกคนก็กลับห้องไปนอนอย่างเงียบๆ
วันรุ่งขึ้นเป็นวันที่เหอลี่แต่งงาน เหอเฉียงในฐานะลูกพี่ลูกน้องที่เป็นผู้ชายของเจ้าสาวย่อมต้องไปส่งตัว
เวินหลีให้อ้ายขี้เกียจไปบอกโจวต้าจวง ให้เขาฉวยโอกาสดีๆ นี้ ตอนนั้นให้เหอเฉียงดื่มเหล้าเพิ่มอีกสักสองสามแก้ว พอเขาเมาแล้วจะได้จัดการง่ายๆ
โจวต้าจวงลิ้มรสดีๆ ของเหอเฉียงมานานแล้ว เขาแทบหยุดไม่ได้เลย หลายคืนมานี้เขาฝันถึงเหอเฉียงทุกคืน ไม่มีทางพลาดโอกาสดีๆ แบบนี้หรอก
เหอเฉียงยังเมาได้ที่ เขาคิดว่าในงานแบบนี้โจวต้าจวงคงไม่กล้าบ้าขนาดนั้น ก็เลยดื่มเพิ่มอีกสองแก้ว ใครจะรู้ว่าแค่พริบตาเดียว คนก็ถูกพาไปที่เพิงฟืนหลังบ้านตระกูลโจ่วแล้ว…
เดิมทีเหอเฉียงยังมึนๆ อยู่ จนกระทั่งรู้สึกได้ว่าเสื้อผ้าบนตัวกำลังถูกถอดออก เขายังนึกว่าตัวเองกำลังฝันเปียกอยู่ ร่างกายก็ตอบสนองอย่างน่าอับอาย