สองพี่น้องกลับมาถึงเรือนจือชิง ฉีจวินกับพวกทำอาหารเต็มโต๊ะไว้แล้ว
เวินหลีหยิบกุญแจห้องของลู่เจ๋อชวนออกมา ให้เวินซวี่เอาของไปเก็บก่อน แล้วค่อยไปกินข้าว
ซูฮ่าวกับเติ้งเหว่ยไปเอาขวดน้ำอัดลมที่แช่เย็นไว้จากบ่อมา ใช้ที่เปิดฝาเปิดออกแล้วแจกให้ทุกคน
“มาเลย ขอต้อนรับพี่ใหญ่เวิน ชนแก้ว!”
เวินซวี่ยิ้มพลางยกน้ำอัดลมขึ้น “ขอบคุณทุกคนนะ ชนแก้ว!”
ทุกคนกินข้าวกันอย่างสนุกสนาน เวินหลีพาเวินซวี่ไปเดินเล่นในหมู่บ้าน เห็นเวินซวี่พูดคุยหยอกล้อกับลุงป้าน้าอาได้อย่างคล่องแคล่ว เวินหลีแอบยกนิ้วโป้งให้เขา
มิน่าล่ะ ทุกคนถึงชอบเขามากขนาดนี้!
ถามหน่อยเถอะ ชายหนุ่มที่หน้าตาดี ครอบครัวดี มีมารยาท ใครจะไม่ชอบ?
หลังจากบอกลาพวกป้าๆ แล้ว สองพี่น้องก็คุยกันไปพลางเดินไปทางบ้านของผู้อำนวยการจ้าว
พอถึงหน้าบ้าน ผู้อำนวยการจ้าวกำลังให้อาหารไก่อยู่
เวินหลียิ้มทักทายเธอ “ผู้อำนวยการจ้าว ไม่ว่างเลยนะคะ?”
สายตาของผู้อำนวยการจ้าวหยุดอยู่ที่เวินซวี่ครู่หนึ่ง “อ๋อ~ จือชิงเวิน พี่ชายของหนูมาเยี่ยมอีกแล้วเหรอ?”
“ใช่ค่ะ พี่ชายฉันลาพอดี มาหา ตอนปลายปีก็ไม่มาอีกแล้วค่ะ!”
“อย่างนั้นก็ดีสิ เข้ามานั่งก่อนไหมล่ะ!”
“ไม่ล่ะค่ะ ไม่รบกวนดีกว่า ฉันจะพาพี่ชายไปเดินเล่นต่อ!”
“ได้ๆ งั้นก็ไปดีๆ นะ!”
สองพี่น้องออกจากบ้านผู้อำนวยการจ้าวแล้ว ก็แวะไปเดินเล่นหน้าบ้านหลี่หลิงหลิงอีกแบบไม่ตั้งใจ