“บนเขาจะมีหมาได้ยังไง? สมองแกโดนหมากินหรือไง?”
หัวหน้าหมู่บ้านกระโดดด้วยความโกรธ ถ้าวันนี้หน่วยกองอาสาสมัครไม่ได้คิดมาตรวจตราแถวนี้ ทั้งหมู่บ้านคงได้พังพินาศกันหมด
น้ำตาของเจียงเยว่เอ๋อไหลร่วงเหมือนลูกปัดขาดสาย หล่นลงมาเป็นเม็ดใหญ่ ๆ พี่น้องตระกูลเจียงสามคนเห็นน้องสาวตัวเองร้องไห้หนักหนา ก็ใจอ่อนรีบเข้าไปประคองเธอขึ้นมา สายตาที่มองเวินหลียิ่งไม่พอใจหนักขึ้น
เจียงเยว่เอ๋อเผยแขนที่บวมแดงออกมา ร้องไห้ราวกับบุปผาอาบน้ำค้าง “ขอโทษค่ะ ฉันผิดไปแล้ว ฮือ ๆ ๆ”
ทุกคนเห็นแขนของเจียงเยว่เอ๋อเขียวช้ำเป็นจ้ำ ๆ บาดเจ็บไม่น้อยแถมยังร้องไห้อย่างน่าสงสาร ก็ใจอ่อน ไม่กล้าเอ็ดเธออีก ต่างพากันเงียบ
มองดูปฏิกิริยาของทุกคน เวินหลีขมวดคิ้วแน่นขึ้นเรื่อย ๆ นี่คือออร่าของตัวเอกน่ะสิ ขอแค่ตัวเอกทำเป็นน่าสงสาร ไม่ว่าจะทำผิดอะไร ทุกคนก็จะให้อภัยเธอ
“แค่สหายเจียงพูดว่าผิดก็จบแล้วเหรอ? คุณควรดีใจนะที่วันนี้ยังไม่ทันลงเขา ก็ถูกหมีสองตัวไล่ตาม ถ้าคุณลงมาถึงตีนเขาโดยอุ้มลูกหมีมาด้วย คุณรู้ไหมผลลัพธ์มันจะเป็นยังไง?”
เวินหลีกวาดสายตามองทุกคนเฉียบคม “แรงกัดของหมีดำอยู่ที่ 500 ถึง 1200 กิโลกรัม ดุร้ายกว่าเสือเสียอีก แถมยังมีหมีสองตัว พอพวกมันลงเขาเมื่อไหร่ ทั้งหมู่บ้านจะต้องซวยเพราะคุณแน่!”
คำพูดของเวินหลีเหมือนค้อนหนักทุบเข้าใส่หัวใจของทุกคน ความใจอ่อนที่มีให้เจียงเยว่เอ๋อเมื่อครู่พลันหายวับไปกับตา เมื่อเทียบกับครอบครัวตัวเองแล้ว ความคับข้องใจของเจียงเยว่เอ๋อจะไปเทียบอะไรได้?
สมองที่สับสนของหัวหน้าหมู่บ้านพลันปลอดโปร่ง แววตาที่มองเจียงเยว่เอ๋ออดไม่ได้ที่จะมีความเคลือบแคลงเพิ่มขึ้น