การล่าสัตว์ครั้งนี้เก็บเกี่ยวได้เต็มที่ แต่ภัยก็ไม่น้อยเหมือนกัน
หากฝูงหมาป่าไล่ตามมา ก็ไม่รู้ว่าจะต้องติดอยู่ที่นี่อีกนานแค่ไหน!
“อย่าเพิ่งรีบ พวกเราต่างก็เอาอาหารมาด้วย ที่นี่ก็มีฟืน ต่อให้ฝูงหมาป่าไล่ตามมาจริง ๆ ก็ประคองได้สองวัน ถึงตอนนั้นคนในหมู่บ้านก็จะมารับช่วงต่อ!”
แน่นอน เจียงสองพูดถึงแผนการที่เลวร้ายที่สุด
ถ้ำนี้ปลอดภัยมาก ไม่ต้องกังวลเรื่องความปลอดภัย
“ถ้าเป็นแบบนี้ คราวนี้พวกเราก็มาเสียเที่ยวเปล่าน่ะสิ!”
เมื่อคนในหมู่บ้านรู้เข้า แพะป่าที่เป็นสัตว์ใหญ่แบบนี้ก็ต้องตกเป็นของหมู่บ้าน
เนื้อที่ทุกคนเสี่ยงเอาชีวิตเข้าแลกมาได้ ใครจะยอมแบ่งให้คนในหมู่บ้าน
“ยังไง? เหยื่อมีค่ากว่าชีวิตหรือ?” หลี่จื้อพูดเสียดแทงคนนั้นด้วยน้ำเสียงไม่พอใจ
เจียงสอง: “พอแล้ว ทุกคนพูดน้อยลงหน่อย เก็บแรงไว้!”
โจวอวี๋มองไปทางเวินหลีที่นั่งเงียบ “จือชิงเวิน เธอเอาอาหารมาด้วยหรือเปล่า?”
“เอาหมันโถวมาบ้าง พออยู่ได้สองวัน พวกนายล่ะ?”
“พวกเราก็เอาอาหารมาเหมือนกัน!”
ทั้งสองพูดจบก็มองไปทางเซี่ยฉางอัน เซี่ยฉางอันพยักหน้า แสดงว่าก็เอาอาหารมาด้วย
ขอแค่มีอาหาร ก็ไม่ต้องกังวลเรื่องฝูงหมาป่าแล้ว
“มาแล้ว!” เจียงสองพูดด้วยน้ำเสียงทุ้ม
ทุกคนรีบหุบปาก มองผ่านช่องหินออกไป เห็นหมาป่าเจ็ดแปดตัวล้อมอยู่ด้านนอกถ้ำ
พวกมันอยู่ในท่าล้อมเข้ามาทางปากถ้ำ
ดวงตาสีเขียววาวคู่แล้วคู่เล่า ทำให้ทุกคนกลั้นหายใจโดยไม่รู้ตัว