เจียงเยว่เอ๋อไม่มีหลักฐานก็จริง แต่ขอแค่ให้พวกพี่ชายตระกูลเจียงเชื่อเธอก็พอแล้ว
“ฉันอยู่ในหมู่บ้านก็ทำดีกับผู้คนมาตลอด ในหมู่บ้านก็มีแต่จือชิงเวินนี่แหละที่คอยหาเรื่องฉัน เรื่องนี้ถึงไม่ใช่ฝีมือเธอ ก็ต้องเกี่ยวข้องกับเธอแน่!”
เจียงสามถึงแม้จะเชื่อคำพูดของเจียงเยว่เอ๋อ แต่ก็ไม่เชื่อว่าเวินหลีจะทำเรื่องชั่วร้ายอย่างนี้โดยไม่มีสาเหตุ ต้องมีอะไรเกิดขึ้นอีกแน่
ดูแววตาหลุกหลิกของเจียงเยว่เอ๋อ ก็รู้ว่าเธอต้องปิดบังอะไรบางอย่างไว้
เจียงสี่กำหมัดแน่น กัดกรามพูดว่า “ซื่อเกอรู้แล้ว คืนนี้เธอไปนอนกับแม่เถอะ พรุ่งนี้ซื่อเกอจะไปแก้แค้นให้เธอ!”
เจียงสามถอนหายใจเฮือกใหญ่ ดูท่าทางใจร้อนของน้องสี่ก็รู้แล้ว ถ้าไม่ถูกเวินหลีหลอกจนหัวหมุน ก็ต้องขอบคุณฟ้าดินแล้ว ยังจะคิดแก้แค้นอีก?
ล้อเล่นน่า!
สุดท้ายเจียงสี่กับหลิวกุ้ยเซียงก็ปลอบเจียงเยว่เอ๋ออยู่นานกว่าจะสงบลงได้
ผู้ใหญ่บ้านที่นิ่งเงียบมาตลอดบอกให้หลิวกุ้ยเซียงพาเจียงเยว่เอ๋อกลับไปที่เรือน คืนนี้เขาจะไปเบียดกับเจียงน้องสาม
พอแม่ลูกทั้งสองออกจากห้องโถงไปแล้ว ในห้องก็เหลือแค่พ่อลูกสามคน ผู้ใหญ่บ้านสูดกล้องยาเส้นเข้าลึก ๆ หน้าผากย่นเสียจนเหมือนจะหนีบแมลงวันให้ตายได้
“พ่อ มีอะไรจะสั่งผมหรือ?”
ผู้ใหญ่บ้านเงียบอยู่นานกว่าจะพูดออกมา “พรุ่งนี้แกไปบ้านพี่ชายแม่สักเที่ยว ให้น้าสะใภ้ช่วยดูในหมู่บ้านเราหรือหมู่บ้านใกล้เคียงให้หน่อย ว่ามีหนุ่มคนไหนที่เหมาะสมหรือเปล่า รีบจัดการงานแต่งของเยว่เอ๋อให้เสร็จเร็วเข้า!”
เจียงสี่มองพ่อตัวเองเหมือนไม่รู้จัก “พ่อ พ่อคิดจะทำอะไร? เยว่เอ๋อยังเด็กอยู่เลย ทำไมอยู่ดี ๆ ถึงจะยัดเยียดให้เยว่เอ๋อแต่งงานล่ะ?”