“จือชิงเวิน ขอโทษด้วยนะ เป็นฉันเองที่ดูแลจางชุ่ยชุ่ยไม่ดีพอ!”
หลิวพ่านเอ๋อร์ส่งจางชุ่ยชุ่ยไปแล้ว ถึงหันมาหาเวินหลีด้วยสีหน้าเกรงใจ
เวินหลีส่ายหน้าน้อยๆ อย่างขบขัน “เรื่องนี้มันเกี่ยวอะไรกับเธอด้วย? เธอไม่ได้จัดการให้เธอแต่งงานออกไปแล้วหรือไง?”
หลิวพ่านเอ๋อร์ไม่ได้ปิดบังความคิดในใจ ในแววตาฉายแววลังเลอยู่ครู่หนึ่ง “จือชิงเวิน เธอว่าฉันทำแบบนี้มันโหดไปไหม?”
“ไม่หรอก เธอทำถูกแล้ว การใจดีกับศัตรูก็คือการใจร้ายกับตัวเอง!”
เมื่อนึกถึงลูกสาว น้ำตาของหลิวพ่านเอ๋อร์ก็แทบจะทะลักออกมา “เป็นฉันเองที่ไร้ประโยชน์ ถ้าฉันเข้มแข็งได้เร็วกว่านี้ พวกเธอก็คงไม่...”
ใบหน้าหลิวพ่านเอ๋อร์เต็มไปด้วยความเสียใจ เวินหลีก็ไม่รู้จะปลอบยังไง ได้แต่นั่งอยู่ข้างๆ เงียบๆ ฟังเธอระบายความน้อยใจในใจออกมา จนกระทั่งเธอร้องไห้จนพอแล้ว ถึงมองเวินหลีอย่างเกรงใจ
“จือชิงเวิน ฉันทำให้เธอเสียเวลาไปเปล่าๆ หรือเปล่า?”
“เปล่าเลย ถ้าเธออารมณ์ไม่ดี ก็มาหาฉันได้นะ ฉันยินดีเป็นผู้ฟังของเธอ!”
หลิวพ่านเอ๋อร์ยิ้มจนเกิดลักยิ้มตื้นๆ ตรงมุมปาก “ขอบใจนะ!”
ตอนที่ทั้งสองกำลังจะแยกย้ายกัน หลิวพ่านเอ๋อร์ก็เรียกเวินหลีไว้ “จือชิงเวิน เธอเดี๋ยวก่อน ฉันมีเรื่องนึงลืมบอกเธอ!”
“เรื่องอะไรหรือ?”
หลิวพ่านเอ๋อร์มองไปรอบๆ ถึงเอ่ยด้วยเสียงที่ดังพอให้สองคนได้ยิน “ไม่กี่วันก่อน ฉันเหมือนเห็นจือชิงแซ่เจียงกับไอ้คนค้ามนุษย์ที่ชื่อพี่หลงนั่นแอบมาพบกัน ตอนนั้นฉันไม่รู้ว่าเขาก็คือคนค้ามนุษย์ เลยไม่ได้ใส่ใจ คิดไม่ถึงว่าไม่กี่วันต่อมาเธอก็เกิดเรื่อง!”
“เธอแน่ใจเหรอว่าเป็นพี่หลง?”