เช้าวันรุ่งขึ้น เจียงเยว่เอ๋อมาหาถึงบ้านอีกครั้ง เวินหลีไม่อยากรับมือกับเธอ จึงหาข้ออ้างว่าตัวเองจะไปเก็บฟืนบนเขาด้านหลัง แต่เธอก็ยังจะตามไปด้วย
เวินหลีอยากลองหยั่งเชิงดูว่าเธอรู้เนื้อเรื่องในหนังสือต้นฉบับหรือไม่ จึงไปที่เขาด้านหลังด้วยกัน
ตอนนี้อากาศหนาวขึ้นทุกที บนเขาด้านหลังมีคนไม่มาก มีเพียงเจียงเฉินกับกัวไช่เสียที่ยังอุตสาหะตามหาขุมทรัพย์อยู่บนเขาด้านหลังไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย เวินหลีจงใจพาเจียงเยว่เอ๋อเข้าไปในป่าลึก ยังไงตอนนี้เจียงเยว่เอ๋อก็มีความลับที่บอกใครไม่ได้ เธออยากดูเสียหน่อยว่าดวงปลาคาร์ปนำโชคของนางเอกยังอยู่หรือเปล่า
จะว่าไปอาจได้โสมฟรีมาสองต้นก็ได้นะ!
“สหายเจียง ได้ยินว่าเธอโชคดีมาก วันนี้เราจะจับไก่ป่าได้สักตัวไหมนะ?”
สีหน้าเจียงเยว่เอ๋อฉายแววลำพองใจ “ก็เปล่าหรอกค่ะ! ฉันก็แค่ฟลุกไปเรื่อย แต่ถ้าคุณอยากกินไก่ป่า ฉันจะไปจับให้เดี๋ยวนี้แหละ!”
เวินหลีฉงนใจ เจียงเยว่เอ๋อคนนี้พูดง่ายขนาดนี้เชียวหรือ?
“งั้นขอบใจเธอมากนะ ถ้าได้กระต่ายป่าด้วยก็ดีสิ!”
สีหน้าเจียงเยว่เอ๋อแทบจะรักษาไว้ไม่อยู่ ในใจสาปแช่งเป็นคำหยาบไม่รู้กี่ร้อยประโยค ถึงฝืนยิ้มไว้ได้
“ได้! ฉันจะไปจับให้คุณ!”
มุมปากเวินหลียกขึ้นเล็กน้อย ในที่สุดก็ยั่วโมโหสำเร็จ!
ต่อจากนั้นเวินหลีก็ได้เห็นฤทธิ์เดชของนางเอกปลาคาร์ป เธอยืนอยู่ตรงนั้น ก็มีไก่ป่าโง่ ๆ วิ่งมาชนเท้าเธอเอง เดินไปไม่กี่ก้าว ก็มีกระต่ายป่ามาชนต้นไม้!
เวินหลีแทบอ้าปากค้าง ฮือ ๆๆ ~ ท่านเทพเจ้าบนสวรรค์ ฉันไม่เรียกท่านว่าท่านแล้ว ท่านเล่นเอาฉันเป็นหลานจริง ๆ เลยนะ!