“ตามที่คุณว่า ลู่เจ๋อชวนถูกทารุณมาตั้งแต่เด็ก เขาควรรู้สึกขอบคุณเสิ่นจวี๋หรือไง”
เจียงหมิงจูอ้าปากค้าง อยากเถียงแต่ไม่รู้จะพูดยังไง ประเด็นที่เวินหลีพูดมันกระโดดเร็วเกินไป เมื่อกี้ไม่ใช่กำลังพูดถึงเจียงเยว่เอ๋ออยู่เหรอ
“คุณป้าเสิ่นไม่ได้ทารุณพี่ลู่เลยนะ ก็แค่พี่ลู่ซน เลยอบรมสั่งสอนเท่านั้น โธ่! ไม่แปลกที่คุณป้าเสิ่นชอบพูดว่าแม่เลี้ยงเป็นยาก”
เวินหลีอยากจะปรบมือให้เลย คนคนนี้มันหัวแข็งจริง ๆ
“คุณนี่มัน...งั้นก็ขอให้ลูกหลานในอนาคตของคุณได้เจอแม่เลี้ยงดี ๆ แบบนี้บ้างเถอะ”
ในหนังสือต้นฉบับ ตัวตนของเจียงหมิงจูยังไม่ได้ถูกเปิดโปงเร็วขนาดนั้น เธอได้แต่งงานกับคู่หมั้นคนก่อน ต่อมาหย่าร้างแล้วถูกไล่กลับหมู่บ้าน แต่ไม่รู้ว่าเธอมีลูกหรือเปล่า
เวินหลีคิดว่าคนอย่างเจียงหมิงจู ถ้าไม่เคยประสบกับความเจ็บปวดนั้นด้วยตัวเอง ก็อย่าหวังเลยว่าเธอจะเข้าใจคนอื่น
“คุณ...”
เวินหลียกมือขึ้นห้าม “พอเถอะ ฉันไม่อยากเสียเวลาพูดกับคุณ ท่าทีของฉันก็เหมือนกับลู่เจ๋อชวน ถ้าคุณมางอแงต่อหน้าฉันอีก ฉันจะแจ้งความคุณในข้อหาทำลายชีวิตสมรสของทหาร”
“ผู้ใหญ่บ้าน ป้าหลิว คุณว่าไง”
เวินหลีก้าวข้ามเจียงหมิงจูไป มองไปที่คนตระกูลเจียงซึ่งยืนอยู่ไม่ไกล
เมื่อกี้เวินหลีจงใจพูดแบบนั้น เพื่อให้เจียงหมิงจูพูดคำทำร้ายจิตใจออกมา
ตอนนี้เรียบร้อย เดิมทีผู้ใหญ่บ้านกับเจียงสามยังไม่เชื่อที่เจียงสองพูด แต่ตอนนี้เชื่อหมดใจแล้ว
สำหรับลูกสาวแท้ ๆ ที่เพิ่งได้คืนมา นอกจากหลิวกุ้ยเซียงแล้ว คนอื่น ๆ ในตระกูลเจียงต่างก็อยากชดเชยความรักที่ขาดหายไปหลายปี