ฉากตรงหน้าช่างยั่วยวนเหลือเกิน
แผ่นหลังของเหอไช่เซียมีส่วนโค้งเว้าที่งดงาม ดูสวยเกินกว่าจะเป็นรูปร่างของหญิงชาวชนบท
หลี่ต้าจู้ตั้งสติ แล้วเริ่มลองโคจรปราณแท้ในร่างกาย
ภายในแจกันแก้วหลิวหลี่มีเคล็ดวิชาบำเพ็ญอยู่หนึ่งชุด ชื่อว่าตำราบำเพ็ญฮวนซีเซินกง!
ภายในนั้นมีทั้งวิธีโคจรปราณ วิชาลับบำเพ็ญเซียน กระทั่งวิชาบำเพ็ญคู่ระหว่างชายหญิง
หลี่ต้าจู้รวบรวมปราณแท้ไว้ที่ฝ่ามือ แล้วเริ่มนวดให้เหอไช่เซีย
“อืม...”
เพิ่งลงมือ เหอไช่เซียก็อดส่งเสียงครางเบา ๆ ออกมาไม่ได้
ฟังแล้วชวนให้คนเข้าใจผิดได้ง่ายจริง ๆ
“ต้าจู้ ไม่คิดเลยว่านายจะนวดเป็นด้วย ฝีมือไม่เลวเลยนะ ฉันโดนนายนวดแล้ว... สบายมาก” เหอไช่เซียหน้าแดง หันกลับมาพูดกับหลี่ต้าจู้
“ความสบายยังรออยู่ข้างหลังต่างหาก” หลี่ต้าจู้ยิ้มบาง ๆ
แรงจากมือทั้งสองค่อย ๆ เพิ่มขึ้น
“อา...”
เหอไช่เซียเผลอก้มหน้าลง ลำคอแดงก่ำไปหมด
บางทีนางเองก็คงรู้ตัวแล้วว่าเสียงเมื่อครู่ชวนให้เขินอายเพียงใด
หลี่ต้าจู้เองก็เริ่มทำตัวไม่ถูก
เขาคิดในใจว่า แค่นวดเท่านั้นเอง ทำไมต้องทรมานคนขนาดนี้ด้วย?
“ต้าจู้ เบามือหน่อย...”
เหอไช่เซียดูเหมือนจะทนไม่ไหว รีบร้องบอก
“พี่ไช่เซีย กล้ามเนื้อตรงนี้แข็งเกร็งไปหมด ต้องใช้แรงถึงจะนวดให้คลายได้ พี่อดทนหน่อยนะ เดี๋ยวก็หายแล้ว”
พูดจบ หลี่ต้าจู้ก็ออกแรงกดลงไปอย่างฉับพลัน
“อ๊า!”
เหอไช่เซียร้องลั่นด้วยความเจ็บปวด สีหน้าซีดเผือดทันที
แต่หลี่ต้าจู้ยังคงนวดต่อ
“ต้าจู้ อย่านะ... รีบหยุด ฉันจะทนไม่ไหวแล้ว...”
ไม่ว่าเหอไช่เซียจะอ้อนวอนอย่างไร หลี่ต้าจู้ก็ไม่ยอมหยุด
นี่เป็นครั้งแรกที่เขาทดลองใช้วิชาแพทย์ของตัวเอง จะหยุดกลางคันได้อย่างไร?
ไม่นานนัก เหอไช่เซียก็ดิ้นรนน้อยลง สีหน้าผ่อนคลายขึ้นมาก
จากความเจ็บปวดในตอนแรก ค่อย ๆ เปลี่ยนเป็นความสบาย
“เรียบร้อยแล้ว!” หลี่ต้าจู้พูดพลางยกมือออกทันที
“หา? เรียบร้อยแล้วเหรอ?” เหอไช่เซียคิดในใจว่าตัวเองยังสบายไม่เต็มที่เลย จบเร็วขนาดนี้ ตกลงนายทำเป็นจริงหรือเปล่าเนี่ย
“ไม่เชื่อก็ลุกขึ้นลองดูสิ” หลี่ต้าจู้ยิ้มจาง ๆ
เหอไช่เซียค่อย ๆ ลุกขึ้นด้วยความกังขา ก่อนจะพบอย่างประหลาดใจว่าเอวไม่ปวดแล้ว แถมยังรู้สึกสบายกว่าทุกครั้งที่ผ่านมาเสียอีก!
“มหัศจรรย์จริง ๆ... ต้าจู้ นายเก่งกาจจริง ๆ! ไปเรียนการนวดมาตั้งแต่เมื่อไร ทำไมฉันไม่รู้เลย?” เหอไช่เซียดีใจจนพูดไม่หยุด มองหลี่ต้าจู้ด้วยแววตาเป็นประกาย
หลี่ต้าจู้ยิ้มแล้วตอบว่า “ตอนเรียนอยู่ที่โรงเรียนมีวิชาเฉพาะทางอยู่ เลยได้เรียนติดมานิดหน่อย”
“ต้าจู้ ตอนนี้นายไม่โง่แล้ว แถมยังนวดเก่งขนาดนี้ ต่อไปไปนวดให้คนอื่นหาเงินก็ได้นะ เดี๋ยวนี้อาชีพนวดทำเงินดีมาก!” เหอไช่เซียดียิ่งกว่าหลี่ต้าจู้เสียอีก
แต่จู่ ๆ นางก็สังเกตเห็นว่าหลี่ต้าจู้กำลังจ้องนางตาไม่กะพริบ
ตอนนั้นเองนางถึงนึกได้ว่า นอกจากเสื้อผ้าชิ้นที่อยู่ข้างในแล้ว ตนเองก็ไม่ได้สวมอะไรอีกเลย
“ต้าจู้จอมเจ้าเล่ห์ มองพอหรือยัง?” เหอไช่เซียหน้าแดง รีบยกมือขึ้นปิดบัง
“แหะ ๆ พี่สาวผิวขาวจัง สวยมากด้วย!” หลี่ต้าจู้ยิ้มพลางเกาหัว
“นาย... ไม่คิดเลยว่าพอหายโง่แล้วจะกลายเป็นผู้ชายเจ้าเล่ห์ทันที กล้ามาหยอกพี่สาวด้วย!” เหอไช่เซียพูดเสียงกระเง้ากระงอด
“ผู้ชายไม่เจ้าชู้ ผู้หญิงไม่ชอบ ยิ่งกว่านั้นก่อนที่ฉันจะโง่ก็เป็นแบบนี้อยู่แล้ว” หลี่ต้าจู้พูดอย่างหน้าด้าน
เหอไช่เซียรีบไปหยิบเสื้อผ้าชุดใหม่มาสวม ส่วนหลี่ต้าจู้ยืนมองอยู่ข้าง ๆ
นางค้อนเขาอย่างไม่สบอารมณ์
แต่ในใจกลับหวั่นไหว...
คนโง่หายโง่แล้ว แถม... ยังดูเป็นชายชาตรีขึ้นด้วย
ถ้าตอนนั้นนางได้แต่งกับเขาแทนหลี่กังจะดีแค่ไหน
พอนึกถึงหลี่กัง หลี่กังก็มาถึงพอดี
เขาปรากฏตัวตรงหน้าประตูบ้าน กำลังแอบมองเข้าไปในห้อง
คืนนี้เขาไม่ได้ออกไปเล่นพนัน แต่กำลังคิดว่าจะเรียกพรรคพวกมาสักสองสามคนดีไหม รอให้ซุนเถียะชื่อมาลวนลามเมียตัวเองแล้วค่อยจับให้ได้คาหนังคาเขา จากนั้นเรียกเงินชดเชยสักห้าหมื่นหรือหนึ่งแสน...
ถึงอย่างไรซุนเถียะชื่อก็ไม่ใช่คนดีอะไร
จ่ายเงินแค่สองพันหยวน ก็คิดจะลวนลามเมียเขาไปทั้งเดือนอย่างนั้นหรือ?
จะมีเรื่องดี ๆ แบบนั้นได้อย่างไร?!
ใครจะคิดว่าหลี่กังยังไม่ทันเรียกพรรคพวกมา ก็เห็นซุนเถียะชื่อกระโดดลงบ่ออย่างบ้าคลั่งเพื่ออาบน้ำ แล้วจมน้ำตายเสียเอง...
หลี่กังจึงย้อนกลับมาดูสักหน่อย
พอเห็นหลี่ต้าจู้อยู่ในห้องกับเมียตัวเอง เขาก็เดือดดาลขึ้นมาทันที
“ไอ้โง่จน ๆ ยังคิดจะเล่นเมียฉันอีกเหรอ? ไสหัวไป!” หลี่กังพุ่งเข้ามาชกทันที
หลี่ต้าจู้เอียงตัวหลบอย่างสบาย ๆ แล้วยื่นเท้าออกไปขัดขาอีกฝ่าย
หลี่กังหน้าคะมำลงกับพื้น ฟันหน้าหักไปสองซี่!
“บ้าเอ๊ย!”
“หลี่ต้าจู้ ฉันไม่ปล่อยแกไว้แน่!”
“หลี่กัง นายเข้าใจผิดแล้ว ต้าจู้ไม่ได้ทำอะไรฉันเลย”
เหอไช่เซียเพิ่งพูดออกมาได้คำเดียว ก็ถูกอีกฝ่ายชี้หน้าด่าทอ
“หุบปากไปเลย นังผู้หญิงแพศยา! ฉันถูกไอ้หมอนี่ซ้อมล้มลงไป แต่แกกลับไม่ห่วงฉันสักนิด ยังรีบช่วยมันแก้ตัวอีก ฉันว่าแกมันร่านจริง ๆ แม้แต่คนโง่ไร้ประโยชน์ยังเอา แกไม่รู้สึกละอายบ้างหรือไง?!”
เมื่อถูกสามีด่าทอเหยียดหยาม เหอไช่เซียก็มีน้ำตาคลอขึ้นมาทันที
หลี่ต้าจู้ทนมองต่อไปไม่ไหว จึงพูดเสียงเย็นว่า “หลี่กัง นายถึงกับยอมยกเมียตัวเองให้คนอื่นลวนลาม แบบนี้ยังนับเป็นคนอยู่หรือ?”
“ไอ้โง่สารเลว แกด่าใคร... เดี๋ยวก่อน ไอ้โง่อย่างแกพูดคล่องขนาดนี้ได้ยังไง? หรือที่ผ่านมาแกแกล้งโง่ แล้วแอบมีสัมพันธ์กับเมียฉันลับหลังมาตลอด?!” หลี่กังเริ่มปั้นเรื่องใส่ร้ายทันที
เพียะ!!!
หลี่ต้าจู้ตบหน้าอีกฝ่ายฉาดใหญ่
หลี่กังยืนนิ่งอย่างไม่อยากเชื่อ ยกมือกุมแก้มที่บวมแดง ดวงตาเบิกกว้าง
“ไอ้ขยะไร้ประโยชน์อย่างแก กล้าตบฉันงั้นเหรอ!”
“แล้วฉันตบแกแล้วจะทำไม? จะตบแกทั้งทีต้องเลือกวันด้วยหรือ?” หลี่ต้าจู้ยืนขวางอยู่ตรงหน้าเหอไช่เซีย สีหน้าขรึมลง
“แก...”
หลี่กังชี้หลี่ต้าจู้ แล้วชี้เหอไช่เซีย
“ดีนี่! ที่แท้พวกแกสองคนก็เป็นชู้กันมานานแล้ว! หลี่ต้าจู้ ฉันจะบอกให้ เมียคนนี้ฉันใช้เงินก้อนโตแต่งกลับมา ถ้าแกอยากได้ก็ต้องจ่ายเงิน!”
“ถ้าฉันจ่ายเงินให้ นายก็จะไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับพี่ไช่เซียอีกใช่ไหม?” หลี่ต้าจู้ถามเสียงเย็น
“ใช่! ตอนฉันแต่งนังผู้หญิงคนนี้มา ฉันจ่ายไปไม่ต่ำกว่าหนึ่งแสนหยวน! ถ้าแกหาเงินหนึ่งแสนมาได้ ต่อไปนางก็เป็นของแก!” หลี่กังพูดด้วยสีหน้าเจ้าเล่ห์
“ต้าจู้ อย่าไปฟังเขาพูดเหลวไหล! ตอนนั้นค่าสินสอดมีแค่หนึ่งหมื่นหยวน งานเลี้ยงก็เป็นคนในหมู่บ้านช่วยกันออกเงิน คนที่ไม่เกี่ยวอะไรเลยก็คือเขานั่นแหละ!” เหอไช่เซียรีบเปิดโปง
“หุบปาก! ยังไงก็ต้องจ่ายตามจำนวนนี้ ขาดไปแม้แต่แดงเดียวก็ไม่ได้!” หลี่กังตะคอกอย่างกร่าง
“ได้ ฉันยินดีจ่ายหนึ่งแสน เพื่อให้พี่ไช่เซียเป็นอิสระ แต่ตอนนี้ฉันยังไม่มีเงิน ฉันรับรองกับนายว่าภายในครึ่งเดือนจะหาเงินหนึ่งแสนมาให้ครบ!” หลี่ต้าจู้กล่าว
“งั้นก็รอให้แกมีเงินก่อนค่อยว่ากัน! ตอนนี้ไสหัวไปเดี๋ยวนี้!” หลี่กังชี้ไปทางประตูแล้วตะโกน
เพราะเคยเจ็บตัวมาแล้วครั้งหนึ่ง เขาจึงไม่กล้าลงมือกับหลี่ต้าจู้อีก
“ฉันไปได้ แต่ขอเตือนนายไว้ ถ้ายังกล้าลงไม้ลงมือกับพี่ไช่เซียอีก อย่าหาว่าฉันไม่เกรงใจ!” หลี่ต้าจู้พูดจบก็หันหลังเดินจากไป
เหอไช่เซียมองตามแผ่นหลังของเขา ในใจเต็มไปด้วยความกังวล
นั่นตั้งหนึ่งแสนหยวน
เทียบได้กับรายได้ของคนทั่วไปตลอดสี่ห้าปี...
เขาจะหาเงินหนึ่งแสนให้ครบภายในครึ่งเดือนได้อย่างไร?