เช้าตรู่
เสียงระฆังยังไม่ทันดัง ประตูกระท่อมไม้ของหลงเชี่ยนและพวกก็ถูกเคาะเสียก่อน
“ก๊อกๆๆ” สามครั้ง ไม่เบาไม่หนัก
“มีคนมาแล้ว”
หลงหย่าที่ตื่นแล้วลุกขึ้นยืน
หลงเชี่ยนเปิดประตูก่อน เห็นทหารรักษาเมืองในชุดดำยืนอยู่หน้าประตู
คนที่ไปรับใช้ที่ทุ่งดำต้องออกเดินทางก่อนเสียงระฆัง นั่นเป็นกฎ
“หลงหย่า” ทหารรักษาเมืองถือรายชื่อพลางเทียบหน้าอย่างไร้อารมณ์
“ข้าเอง”
หลงหย่าสะพายห่อผ้าลุกขึ้น ตามทหารรักษาเมืองไปนอกประตู
ในห่อผ้าคือข้าวของที่หลงเชี่ยนกับพวกจัดเตรียมไว้ให้
มีเสื้อผ้าหนาๆ ผ้าห่ม
และถุงมือหนาๆ ที่หลงสื่อคะยั้นคะยออยู่นานหลงหย่าถึงยอมยัดใส่ลงไป
ถ้านางไม่รับ ดูท่าทางของหลงสือเมื่อคืนแล้ว คงรู้สึกผิดจนอยากตายเพราะปากเสือของตัวเอง
“ข้าไปก่อนนะ เจอกันอีกสองเดือน”
หลงหย่าหันกลับมาโบกมือให้เพื่อนในบ้าน
สองเดือนคือเวลาปกติที่ต้องไปรับใช้ให้เสร็จ
“น้อง ดูแลร่างกายด้วย ระวังตัว ไปไหนขอให้ปลอดภัย!”
หลงสือนั่งเกาะอยู่ริมประตู กำชับ
หลงหย่ากลอกตามองบน นึกขึ้นได้ว่าจากนี้ไปไม่รู้เมื่อไหร่จะได้เจอกันอีก
สุดท้ายก็อดทนตอบกลับไปว่า “รู้แล้ว”
“ไปเถอะ”
หลงเชี่ยนยืนที่หน้าประตู พยักหน้าให้นาง
มองดูหลงหย่าและทหารรักษาเมืองหายไปในหมอกยามเช้า หลงเชี่ยนจึงหันกลับมา บอกเพื่อนคนอื่นๆ ในบ้านที่ตื่นกันหมดแล้วว่า “เราก็เตรียมตัวกันได้แล้ว ไปที่ทางออกกำแพงตะวันตก”
“ตังงงง… ตังงงง… ตังงงง…”
พอพวกเขาไปถึงทางออกกำแพงตะวันตก เสียงระฆังก็ดังขึ้นพอดี
ผู้คนที่จะไปร้านอาหารจงหัวเริ่มทยอยมารวมตัวกันหน้าประตูเมือง
หลังจากป้าหยุนมาถึง ก็ดึงหลงเชี่ยนไปถามเบาๆ ว่า “ได้ยินว่าหลงหย่าไปรับใช้แล้ว?”