หลิงจิงถือแท็บเล็ตเดินมาหน้ากระท่อมไม้
เธอเงยหน้ามองหน้าร้าน
เป็นกระท่อมเล็กสไตล์จีนที่สวยงาม หลังคาลาดเอียง ด้านบนแขวนป้าย 'ร้านอาหารจงหัว'
ป้ายพื้นขาวตัวอักษรสีแดง ดีไซน์เรียบง่าย ตัวอักษรก็สะอาดตา ดูหรูหรา เป็นฟอนต์ซ่งถี่ที่ใช้บ่อยในงานเอกสาร ใหญ่กว่าตอนใช้รถสามล้อมาก แขวนอยู่บนหลังคากระท่อมไม้พอดี
ตอนนี้ท้องฟ้ายังไม่มืด เสียงระฆังดังตอนหกโมงเย็น พระอาทิตย์ยังลอยอยู่ขอบฟ้าด้านข้าง
ตัวอาคารสีไม้ที่อยู่ในบาเรียสีขาวซึ่งไร้ไอเขียวนี้ดูนุ่มนวลและอบอุ่น
ไม่เลว สวยดี
หลิงจิงพอใจกับหน้าร้านที่แลกมาด้วยหนึ่งพันส่วนนี้มาก
เมื่อรวมกับรูปแบบการจัดวางแบบพิกเซลอาร์ตบนแผงการจัดการ ยิ่งทำให้เหมือนเกมจัดการร้านอาหารเลย
ประตูร้านเป็นประตูกระจกสองบาน บนประตูกระจกมีข้อความตัวอักษรกลมๆ ติดว่า 'ยินดีต้อนรับ' เหมือนกับร้านอาหารริมถนนทั่วไปในโลกที่สงบสุขก่อนที่จะข้ามมิติมา
บันไดสองขั้นกั้นระหว่างพื้นดินและพื้นที่เล็กๆ หน้าร้าน หลิงจิงก้าวขึ้นบันได ผลักประตูกระจก เดินเข้าไปในร้าน
สิ่งแรกที่เห็นคือพื้นที่กว้าง
น่าจะเป็นพื้นที่รับประทานอาหาร
ดูแล้วประมาณยี่สิบกว่าตารางเมตร ไม่ใหญ่นัก
พื้นที่เป็นทรงสี่เหลี่ยมจัตุรัส กำแพงทั้งสองข้างมีหน้าต่างด้านละสองบาน แสงส่องเข้ามาได้ดี
ภายในร้านสว่างไสว
ด้านหลังเป็นเคาน์เตอร์ซึ่งเป็นพื้นที่ชำระเงินทั่วไป
ข้างเคาน์เตอร์มีประตูหนึ่งบาน บนประตูติดป้าย: [ครัวหลังร้าน]