“นี่แกได้มาเท่าไหร่”
“เต็มกระสอบเลย!”
“โห่ ของได้เยอะดีนี่!”
“ก็แน่นะสิ ฉันต้องได้กินกากหมูให้ได้!”
“เจ๋งนี่เจียเหวิน เจียซือ! ขุดมันฝรั่งมาได้ตั้งเยอะ!”
“ลุงสวี! อันนี้พวกเราใส่ไม่หมดแล้ว! ฝากไว้ที่ลุงนะ!” เด็กชายถือมันฝรั่งเขียวลูกใหญ่ด้วยท่าทางตื่นเต้น
“เฮ้! ตรงนี้ยังมีต้นหอมด้วย ขุดไปเลย ขุดไป!”
“นี่มันต้นหอมหรือกุยช่ายกันแน่ แย่แล้ว ๆ ไม่ได้ทำกับข้าวมาหลายปีจนจำไม่ได้แล้ว”
“แกจะสนมันทำไมว่าเป็นอะไร เอากลับไปก็ได้เงิน!”
“แต่ว่าถ้าเป็นวัชพืชขึ้นมาก็อดได้เงินล่ะสิ ฮ่าฮ่า!”
ณ ฟาร์มร้างที่ไม่รู้ว่ามีคนแวะเวียนมานานเท่าไหร่แล้ว ตอนนี้กลับกลายเป็นบรรยากาศที่คึกคักมีชีวิตชีวา
ผู้คนแม้จะยังอยู่ในชุดที่พร้อมรับมือเต็มที่ แต่ก็ทำงานไปพลางหัวเราะร่าเริงไปพลางไม่ขาดสาย
คนที่ยืนดูอยู่ข้าง ๆ ถึงกับอึ้งไปตาม ๆ กัน
ภาพที่เหมือนกับช่วงเก็บเกี่ยวผลผลิตอุดมสมบูรณ์นี่มันอะไรกัน
ทำไมรู้สึกว่าอยู่ ๆ ทุกคนก็ดูจิตใจดีและร่าเริงขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก
แปลกจริง แปลกจริง ทำไมมือของตัวเองถึงได้ขยับไปด้วยล่ะ
ช่างเถอะ ๆ เข้ามาแล้วก็แล้วกัน เก็บไปก็เก็บไป เผื่อว่า…จะมีประโยชน์จริง ๆ?
แม้แต่กิ่งก้านกลายพันธุ์ที่จู่ ๆ ก็โผล่มา ยังถูกคนที่ตื่นเต้นผิดปกติพวกนี้กรูเข้าไปรุมฟันทิ้ง
ปากยังพร่ำบ่นอะไรทำนองว่า “อันนี้เอาไปแลกเงินได้ไหม” อีกต่างหาก
ถึงกิ่งก้านกลายพันธุ์ระดับนี้จะพบเห็นได้ทั่วไปในเขตปลอดภัยก็เถอะ…แต่ท่าทางตอบสนองของพวกนายมันออกจะแปลก ๆ ไปหน่อยไหม???
“เอาล่ะ ฉันจะไปแลกสักรอบ! เก็บได้เกือบเต็มแล้ว!”
“ฉันไปด้วย! มันเทศเต็มกะละมังนี่หนักจริง! น่าจะได้หลายชั่ง!”