หญิงสาวได้ยินแล้วชะงักไป สายตากวาดมองคนทั้งสองสลับกัน
“สหายชายคนนี้ ถ้าภรรยาคุณอยากได้ ก็ช่วยเธอเขียนชื่อสักหน่อยสิคะ เธอกำลังตั้งท้องลูกของคุณอยู่นะ นี่ก็ถือเป็นพยานความรักของพวกคุณด้วย”
ผู้ชายคนนี้หน้าตาก็ดูดีอยู่หรอก ไม่นึกเลยว่าจะเป็นพวกไม่รักเมียเหมือนกัน!
แค่เกมเล็ก ๆ เกมเดียวก็ยังไม่ยอมให้เมียเล่น ทั้งที่เมียกำลังอุ้มท้องลูกของเขาอยู่แท้ ๆ!
ซูเหยาพยักหน้าเห็นด้วย
“ใช่ค่ะ ที่รัก ฉันอยากได้ดอกไม้นั่นจริง ๆ นะ!”
เซี่ยหลินก้าวเข้าไปถามทันที
“ดอกไม้นี่ราคาเท่าไร ผมซื้อเอง”
หญิงสาวปัญญาชนกอดดอกไม้ไว้ สีหน้าพลันเคร่งขรึมลง
“ขอโทษค่ะ ดอกไม้ของฉันไม่ขาย!”
ผู้ชายเฮงซวย! สมกับเป็นผู้ชายทั้งโลก ไม่มีใครดีสักคน!
หญิงสาวปัญญาชนถลึงตาใส่เซี่ยหลิน ก่อนหันไปหาซูเหยา ใบหน้ากลับมามีรอยยิ้มอ่อนโยนอีกครั้ง
“สหายหญิง ดอกไม้นี่ฉันให้คุณ ขอให้คุณกับลูกปลอดภัยทั้งคู่ ส่วนคนไร้หัวใจบางคนก็ทิ้งไปตรง ๆ เลย อย่าลังเล! หน้าตาดีเอามากินแทนข้าวไม่ได้หรอก! สมัยนี้ไม่ใช่สังคมเก่าแล้ว ผู้หญิงก็ยืนหยัดได้ครึ่งฟ้า พวกเราไม่ต้องกลัวเขา!”
เซี่ยหลินที่ยืนอยู่ข้าง ๆ หน้าดำคล้ำลงทันที
ซูเหยาแทบกลั้นหัวเราะไม่อยู่ เธอรับดอกไม้มาแล้วกล่าวกับหญิงสาวปัญญาชนด้วยรอยยิ้ม
“ขอบคุณนะคะ สหายปัญญาชนสวี่”
หญิงสาวปัญญาชนบอกว่าไม่เป็นไร จากนั้นก็หันไปส่งเสียงฮึดฮัดใส่เซี่ยหลิน ก่อนเดินจากไป
ซูเหยาสูดกลิ่นหอมของดอกไม้ แล้วเลิกคิ้วมองชายหนุ่มที่ทำหน้าบึ้ง
“ที่รัก ดูเหมือนคุณจะไม่ค่อยมีความสุขนะ?”
เซี่ยหลินได้สติกลับมา แต่ไม่สนใจซูเหยา
ซูเหยาเท้าคาง ยิ้มพลางพูดว่า
“ฉันพนันเลยว่าสักวันคุณจะชอบฉัน แล้วพาฉันไปเขียนชื่ออีกครั้ง จะได้พาดอกไม้นี่กลับบ้านอย่างเปิดเผย!”