ซูเหยาชะงักสีหน้า ก่อนเงยหน้าขึ้นก็เห็นเซี่ยหลินมายืนอยู่ตรงหน้าไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไร เขามองเธอด้วยสีหน้าสงสัย
ซูเหยารีบเช็ดน้ำตา พูดเสียงน่าสงสารว่า
“ฉันแค่คิดว่าต้องนอนคนเดียวแล้วก็กลัวนิดหน่อย”
แววเยาะเย้ยวาบผ่านดวงตาของเซี่ยหลิน
“กลัวเหรอ? เมื่อก่อนเธอก็นอนคนเดียวไม่ใช่หรือไง?”
ซูเหยาตอบอย่างจริงจัง
“เมื่อก่อนไม่ได้ท้องนี่ พอท้องแล้วก็ชอบระแวงไปหมด!”
เซี่ยหลินหัวเราะเย็นชา
“เธอก็พูดเองว่าท้องอยู่ ในท้องมีลูกสามคนอยู่เป็นเพื่อน เธอจะกลัวอะไร? หรือว่าเธอทำเรื่องอะไรที่รู้สึกผิดอยู่?”
สีหน้าซูเหยาเปลี่ยนไป “หา? คิดแบบนั้นก็ได้ด้วยเหรอ?! ไม่ใช่ ฉันหมายถึงอยากให้คุณนอนกับฉันต่างหาก!”
นี่สมองของผู้ชายคนนี้คิดอะไรแปลกใหม่ขนาดนี้เลยเหรอ?!
“งั้นเธอก็ไปนอนกับแม่ฉันได้ ฉันไม่ได้ห้ามสักหน่อย”
เซี่ยหลินเช็ดมือ ไม่สนใจซูเหยา แล้วหันหลังเดินไปทางห้องฝั่งตะวันตก
ซูเหยากัดฟัน รีบพุ่งเข้าไปคว้าแขนเซี่ยหลินไว้ทันที
“เซี่ยหลิน ฉันอยากให้คุณนอนกับฉัน เราเป็นสามีภรรยากัน ก็ควรนอนด้วยกันอยู่แล้ว! ไม่คุณกลับห้องกับฉัน ฉันก็จะตามคุณไปห้องฝั่งตะวันตก ไม่อย่างนั้นฉันจะไปฟ้องแม่!”
ลูกสะใภ้นอนกับแม่สามีเหรอ? เป็นคำเรียกที่แปลกใหม่ดีจริง!
เซี่ยหลินขมวดคิ้วจนเป็นรอยย่น เขาเม้มปาก สีหน้าเจือความโกรธ
“ปล่อย”
ซูเหยาส่ายหน้า “ไม่ปล่อย!”
เซี่ยหลินเงยหน้าขึ้นมองฉับพลัน ก่อนยื่นมือมาแกะนิ้วของซูเหยาออกทีละนิ้ว
“ซูเหยา เรื่องไม่คาดคิดเกิดขึ้นครั้งเดียวก็พอแล้ว เธอจำเป็นต้องทำให้ฉันนึกถึงความอัปยศครั้งนั้นอีกหรือไง?”