ทันทีที่คำพูดนี้หลุดออกมา ทุกคนก็ขมวดคิ้ว
“ภาวะไม่มีอสุจิอะไร?”
“โธ่เอ๊ย ภาวะไม่มีอสุจิก็คือมีลูกไม่ได้ไง! วัวต้าหลางหมู่บ้านข้าง ๆ คนนั้นก็เป็นไม่ใช่เหรอ?! ถ้าอย่างนั้นก็แปลว่าเด็กในท้องเธอไม่ใช่ลูกของโจวหวนสินะ?”
สายตาของทุกคนพลันจับจ้องไปยังจุดสำคัญของโจวหวน
สีหน้าของโจวหวนบิดเบี้ยววูบหนึ่ง ก่อนจะรีบปฏิเสธโดยไม่รู้ตัว
“ผมไม่ได้เป็น! เหยาเหยา! ต่อให้คุณรังเกียจที่ผมไร้ความสามารถ ไม่อยากยอมรับผม ก็ไม่ควรใส่ร้ายกันแบบนี้!”
เธอรู้ได้ยังไง?! เขาปิดบังได้แนบเนียนมาตลอดแท้ ๆ!
“ใช่สิ เธอบอกว่าเขาไม่มีอสุจิ เขาก็ต้องไม่มีอสุจิงั้นเหรอ?”
ซูเหยายิ้มบาง ๆ
“ใส่ร้ายหรือเปล่า ไปตรวจที่โรงพยาบาลก็รู้แล้วนี่ คุณกล้าไปไหม?”
แววตาของโจวหวนมีความลนลานและความอับอายพาดผ่าน แต่สีหน้ากลับดูราวกับกำลังเจ็บปวด
“เหยาเหยา คุณต้องใจร้ายกับผมขนาดนี้เลยเหรอ...”
ซูเหยากอดอก เอียงคอมองเขา
“หรือว่าคุณไม่กล้า? ถ้าตรวจแล้วคุณไม่ได้เป็น ฉัน ซูเหยา ยอมรับผิดและชดใช้ให้คุณ 3,000 หยวน! แต่ถ้าคุณเป็น ฉันจะแจ้งความว่าคุณใส่ร้ายและจงใจทำร้ายฉัน คุณกล้าไปไหม?!”
สวี่เจ๋อเจ๋อก็พูดขึ้นว่า
“ในเมื่อคุณพูดปาว ๆ ว่าเคยมีอะไรกับซูเหยา แล้วทำไมไม่กล้าไปตรวจล่ะ?!”
ใบหน้าของโจวหวนซีดเผือด มือที่ซ่อนอยู่ข้างลำตัวกำแน่นจนเป็นหมัด
“สหายคนนี้ หรือว่าเด็กในท้องซูเหยาก็มีส่วนของคุณด้วย? ถึงได้เอาแต่แย่งเธอกับผมใช่ไหม?”
สีหน้าของทุกคนเปลี่ยนไปอย่างน่าดูชมทันที
เห็นชัด ๆ ว่าต่อให้เขาไม่มีอสุจิ เด็กในท้องซูเหยาก็ใช่ว่าจะเป็นลูกของเซี่ยหลินเสมอไป
ใบหน้าของสวี่เจ๋อเจ๋อแดงก่ำขึ้นมาทันที ก่อนจะเปลี่ยนเป็นเขียวคล้ำ
“คุณพูดเหลวไหลอะไร?! ผมกับสหายซูเหยาบริสุทธิ์ใจต่อกัน! ผมแค่ทนเห็นพวกคุณใส่ร้ายผู้หญิงคนหนึ่งแบบนี้ไม่ได้!”
ซูเหยาสูดหายใจเข้าลึก ๆ ก่อนมองโจวหวนพร้อมรอยยิ้มเย็นชา
“อย่าลากคนอื่นมาเกี่ยว คุณแค่ตอบมาว่าจะไปตรวจหรือเปล่า!”
โจวหวนกัดฟันกรอดอยู่เงียบ ๆ ไม่ได้ตอบทันที
วันนี้เขาปะทะกับเธอตรง ๆ ไม่ได้แล้ว แทนที่จะไปตรวจจนความจริงถูกเปิดโปง สู้ถอยหนึ่งก้าวเพื่อรุกกลับยังดีกว่า