ทันทีที่ได้ยินคำพูดนี้ ทุกคนก็พากันนิ่งอึ้ง
โดยเฉพาะเซี่ยหลิน เขามองซูเหยาด้วยแววตาซับซ้อน ซับซ้อนเสียจนมีความสิ้นหวังที่ปัดไม่ออกเจืออยู่เล็กน้อย
เธอท้องจริง ๆ งั้นเหรอ?
แค่ครั้งเดียวก็ติดเลยเหรอ? แถมยังเป็นแฝดอีก?
“อะไรนะ?!”
เจียงชิงเคอเป็นคนแรกที่ร้องออกมาอย่างไม่อยากเชื่อ พอรู้ตัวว่าปฏิกิริยาของตัวเองดูผิดปกติเกินไป เธอก็รีบฝืนยิ้มออกมา
“ฉะ...ฉันหมายถึง ตรวจผิดหรือเปล่า? เอวเธอเล็กขนาดนี้ ดูไม่เหมือนคนท้องเลยสักนิด”
ซูเหยาชักมือกลับ เลิกคิ้วถามว่า
“เมื่อกี้เธอยังบอกอยู่เลยว่าคุณหมอหวังรักษาคนมาหลายสิบปี ฝีมือเก่งกาจไม่ใช่เหรอ? ตอนนี้กลับมาถามว่าตรวจผิดหรือเปล่าแล้ว?”
เจียงชิงเคอชะงักไป ก่อนจะยิ้มเก้อเขิน
“ฉะ...ฉันก็แค่ตกใจนิดหน่อย...”
แปลกจัง ทำไมรู้สึกว่าซูเหยาคนนี้ฉลาดขึ้นนะ? แถมยังพูดจาฉะฉานอีกต่างหาก!
คุณหมอหวังอธิบายว่า
“เพราะอายุครรภ์ยังน้อย ยังไม่ถึงสองเดือน อีกทั้งผู้หญิงคนนี้ผอมมาก ชีพจรเลยไม่ค่อยคงที่ แนะนำให้ไปตรวจอย่างละเอียดอีกครั้ง”
ซูเหยายิ้มพลางพยักหน้า “ขอบคุณค่ะคุณหมอ”
เซี่ยหลินที่อยู่ข้าง ๆ มองซูเหยาด้วยแววตาหนักอึ้ง ในนั้นมีทั้งความตกใจและความโกรธ แต่กลับไม่มีความยินดีเลยแม้แต่น้อย
ที่จริงเขาหวังให้ผู้หญิงคนนี้โกหกเขามากกว่า แบบนั้นเขาก็ไม่ต้องทนทุกข์กับเรื่องทั้งหมดนี้อีก
แต่ผู้หญิงคนนี้ตั้งท้องลูกของเขาจริง ๆ
ชาตินี้เขาคงต้องผูกติดอยู่กับผู้หญิงคนนี้ไปตลอดแล้ว!
“เป็นไปได้ยังไง? ฉันเพิ่งเห็นเธอมีประจำเดือนเมื่อไม่กี่วันก่อนเอง!”
เจียงชิงเคอมองซูเหยาอย่างไม่อยากเชื่อ
ซูเหยาแค่นหัวเราะ ก่อนจะลุกขึ้นยืน
“เป็นห่วงฉันขนาดนั้นเลยเหรอ? ถึงกับตั้งใจสังเกตประจำเดือนของฉันด้วย? ตอนนั้นฉันเป็นริดสีดวงแตกไม่ได้หรือไง? เจียงชิงเคอ ดูเหมือนเธอจะไม่อยากให้ฉันท้องเอาเสียเลยนะ?”
เจียงชิงเคอชะงักไปอย่างงุนงง ก่อนจะมองเซี่ยหลินอย่างลนลาน แล้วรีบโบกมือปฏิเสธ
“เปล่านะ! ฉันแค่ตกใจนิดหน่อยเอง อีกอย่าง เธอท้องแล้วก็บอกพี่รองเซี่ยตรง ๆ ได้ ทำไมต้องไปขโมยเงินด้วยล่ะ? ฉะ...ฉันแค่เป็นห่วงเธอจนทำอะไรไม่ถูก!”
“งั้นเหรอ?”
ซูเหยามองเจียงชิงเคออย่างเย็นชา
“ถ้าไม่รู้คงนึกว่าเธออยากให้ฉันหย่ากับเขา จะได้ฉวยโอกาสเข้ามาแทนที่เสียอีก!”
เจียงชิงเคอได้ยินแล้วก็ชะงักงัน รีบเหลือบมองเซี่ยหลิน แววตาแดงก่ำขึ้นมาทันที
“พี่ซูเหยา พูดแบบนี้กับฉันได้ยังไง? ฉันแค่เป็นห่วงว่าเธอจะทำเรื่องผิดพลาด ทำไมต้องใส่ร้ายชื่อเสียงฉันด้วย?”
พูดจบ เธอก็มองเซี่ยหลินอย่างน้อยใจ
“พี่รองเซี่ย พี่ก็รู้ว่าฉันเป็นคนยังไงไม่ใช่เหรอ?”
แต่เซี่ยหลินไม่แม้แต่จะมองเธอ เขาเพียงทอดสายตาเย็นชาไปยังซูเหยาที่อยู่ข้างกาย
“ไปตรวจให้เรียบร้อยก่อน”
มือของเจียงชิงเคอที่ห้อยอยู่ข้างลำตัวกำแน่นจนแทบจมลงไปในเนื้อ ในใจอยากกัดซูเหยาให้ตายเสียเดี๋ยวนี้
นังจิ้งจอกยั่วสวาท! รู้จักแต่ยั่วยวนผู้ชาย!
ซูเหยากลอกตามองเจียงชิงเคอ ก่อนจะคล้องแขนเซี่ยหลินอย่างสนิทสนมทันที โดยไม่ทันสังเกตว่าร่างกายของชายหนุ่มข้างตัวแข็งเกร็งขึ้นเล็กน้อย
“ได้สิ ที่รัก เราไปตรวจเดี๋ยวนี้เลยนะ สหายเจียง เธอเป็นคนนอก ไม่จำเป็นต้องอยู่ตรงนี้แล้ว กลับไปก่อนเถอะ”
พูดจบ ซูเหยาก็ยิ้มเยาะให้เจียงชิงเคอ
ซูเหยาสวยอยู่แล้ว ยิ่งปกติไม่เคยต้องลำบาก ผิวพรรณจึงขาวเนียน ใบหน้าขาวอมชมพู พอยิ้มขึ้นมาก็ชวนให้คนละสายตาไม่ได้
เจียงชิงเคอพยายามสร้างภาพว่าเป็นคนอดทนทำงานหนัก ช่วงที่แดดร้อนที่สุด ขณะที่ทุกคนพักผ่อน เธอกลับออกไปทำงานเพียงเพื่อแลกคำชมไม่กี่คำ ตอนนี้ทั้งดำทั้งผอม ผิวหยาบกร้านจนแทบสากมือ เมื่อเทียบกับซูเหยาแล้วราวฟ้ากับดิน
พอเห็นใบหน้าของซูเหยา เจียงชิงเคอก็อิจฉาจนใจเปรี้ยวไปหมด
แต่เพื่อรักษาภาพลักษณ์ในสายตาเซี่ยหลิน เธอทำได้เพียงฝืนยิ้มพูดว่า
“ได้...งั้นเธอก็ดูแลครรภ์ดี ๆ นะ ฉันกลับก่อนล่ะ”
ผู้หญิงบ้านนอกแท้ ๆ! ทำไมถึงสวยขนาดนี้ได้!
เจียงชิงเคอมองเซี่ยหลินแวบหนึ่ง ก่อนจะหันหลังเดินจากไป
พอเจียงชิงเคอจากไป เซี่ยหลินก็รีบแกะแขนซูเหยาออก แล้วหันไปหยิบใบนัดตรวจที่คุณหมอหวังเขียนให้ จากนั้นก็ส่งสัญญาณให้ซูเหยาเดินนำไป
“ไปกันเถอะ”
ซูเหยาหรี่ตา ก่อนจะเท้าเอวทันที
“เซี่ยหลิน ตอนนี้ฉันท้องอยู่ คุณไม่ควรประคองฉันหน่อยเหรอ? คุณหมอหวังบอกแล้วว่าชีพจรฉันไม่ค่อยคงที่นะ”
แต่ก่อนเจ้าของร่างเดิมไม่ยอมให้เขาแตะต้อง เพราะครั้งแรกเขาให้ยามากเกินไปจนเกือบทำให้เธอตาย เธอจึงกลัวเขามาก
เซี่ยหลินเองก็ไม่ได้สนใจ หลังแต่งงานเจ้าของร่างเดิมถึงกับไม่ยอมให้เขาเข้าห้อง ทั้งคู่แยกห้องนอนกัน ความสัมพันธ์จึงเย็นชาเรื่อยมา
แต่เธอไม่ใช่เจ้าของร่างเดิม ในเมื่อมีลูกแล้ว เธอจะยอมยกผู้ชายดี ๆ แบบนี้ให้คนอื่นได้ยังไง? ต้องทำให้ความสัมพันธ์ดีขึ้นให้ได้
เซี่ยหลินชะงัก คิ้วเข้มขมวดแน่นกว่าเดิม เขามองซูเหยาเงียบ ๆ
ผู้หญิงคนนี้กำลังเล่นลูกไม้อะไรอีก?
ปกติไม่ใช่เกลียดที่เขาแตะต้องเธอที่สุดหรือไง? เมื่อก่อนเธอเคยข้อเท้าแพลง เขาเห็นแล้วก็เผลอเข้าไปประคอง แต่เธอกลับด่าเขาทันที บอกว่าถ้าเกิดอารมณ์ขึ้นมาก็ไปตัดทิ้งเสีย...
แล้วตอนนี้ทำไมถึงเป็นฝ่ายขอให้เขาประคอง แถมยังเรียกเขาว่าที่รักอีก...
หรือว่าทำเพื่อยั่วโมโหเจียงชิงเคอ? เขาไม่ใช่คนโง่ ย่อมดูออกว่าเจียงชิงเคอคิดอะไรอยู่
แต่เซี่ยหลินไม่ได้รู้สึกหวั่นไหวเลยสักนิด กลับรู้สึกขยะแขยงเสียมากกว่า ต่อไปคงมีแต่จะใช้ชีวิตลำบากขึ้น
ก่อนท้องเธอก็ทำตัวเหลวไหลไร้ขอบเขตอยู่แล้ว ตอนนี้พอมีลูกเป็นข้ออ้าง ต่อไปก็คงยิ่งทำหนักกว่าเดิม
“ยืนเหม่ออะไรอยู่? ยังไม่รีบมาประคองฉันอีก?”
ซูเหยาเท้าเอว พองแก้ม มองเซี่ยหลินอย่างไม่พอใจ
ลูกกระเดือกของเซี่ยหลินขยับ เขาหรี่ตาเรียวยาว มองเธออย่างพิจารณา
“ตกลงคุณกำลังเล่นลูกไม้อะไรกันแน่?”
ซูเหยาเม้มปาก ก่อนจะถอนหายใจ
“ก็ได้ ฉันยอมรับว่าเมื่อก่อนทำผิดไปหลายอย่าง แต่พอมีลูกแล้ว ฉันก็คิดได้ และอยากใช้ชีวิตกับคุณอย่างจริงใจ”
เซี่ยหลินแค่นหัวเราะ เห็นได้ชัดว่าไม่เชื่อคำพูดของซูเหยาแม้แต่น้อย
เขาไม่คิดจะเถียง แต่พูดตรง ๆ ว่า
“พูดมาเถอะ คราวนี้คุณอยากได้เงินเท่าไหร่ ผมจะเขียนจดหมายให้คนส่งเงินเดือนมาให้”
ขอแค่เธอไม่แตะเงินชดเชยของพี่ชาย เขาจะให้เท่าไหร่ก็ได้
เขาไม่สนว่าเธอจะเป็นตายร้ายดียังไง แต่เด็กในท้องเป็นความรับผิดชอบที่เขาต้องแบกรับ
ซูเหยาได้ยินแล้วก็รู้สึกจนใจขึ้นมา
ก็ไม่แปลกที่ผู้ชายคนนี้ไม่ยอมแม้แต่จะประคองเธอ ภาพลักษณ์ของเจ้าของร่างเดิมแย่ขนาดนี้นี่เอง
ช่างเถอะ อยากเปลี่ยนภาพลักษณ์ในใจเขาให้ได้ภายในวันสองวันคงยากเสียยิ่งกว่าอะไร ค่อย ๆ ทำไปแล้วกัน
ซูเหยากำลังจะพูด ก็มีหญิงวัยกลางคนขาเป๋เดินเข้ามาในโรงพยาบาลอย่างรีบร้อน
“อาหลิน! อาหลิน!”
ทั้งคู่หันกลับไปมอง ผู้ที่มาไม่ใช่ใครอื่น แต่เป็นจางหงชุ่ย แม่ของเซี่ยหลิน
“แม่! แม่มาได้ยังไง?!”
จางหงชุ่ยปัดมือเซี่ยหลินออก แล้วรีบเดินมาหาซูเหยา
“เหยาเหยา ลูกไม่เป็นไรใช่ไหม? แม่ได้ยินเพื่อนบ้านบอกว่าไอ้ลูกชายตัวดีลากหนูมาโรงพยาบาล! หลานแม่ไม่เป็นอะไรใช่ไหม?”
ถ้าหลานสุดที่รักของเธอเป็นอะไรไปแม้แต่นิดเดียว เธอไม่ปล่อยไอ้ลูกชายตัวดีนี่ไว้แน่!
ซูเหยารีบตอบว่า
“ไม่เป็นไรค่ะแม่ เด็กสบายดี แล้วคุณหมอยังบอกด้วยว่าอาจเป็นแฝดสามค่ะ”
จางหงชุ่ยเป็นแม่สามีที่ดีคนหนึ่ง เจ้าของร่างเดิมทำตัวเหลวไหลสารพัด แต่ถึงในใจจะไม่พอใจ เธอก็ไม่เคยเอาเปรียบเจ้าของร่างเดิม
พอรู้ว่าเจ้าของร่างเดิมท้อง เธอยังบอกด้วยว่าขาตัวเองล้มจนบาดเจ็บ เพื่อไม่ให้เซี่ยหลินตำหนิเจ้าของร่างเดิม
เฮ้อ มีแม่สามีกับสามีดี ๆ แบบนี้แท้ ๆ ทำไมเจ้าของร่างเดิมถึงไม่รู้จักรักษาไว้กันนะ?!
จางหงชุ่ยแปลกใจเล็กน้อยที่ได้ยินซูเหยาเรียกตัวเองว่า “แม่” แต่พอได้ยินว่าเป็นแฝดสาม ดวงตาก็เบิกกว้างด้วยความตื่นเต้นยินดี
“แฝดสามเหรอ?! ดีจริง ๆ! ดีจริง ๆ! อาหลิน ยังไม่รีบพาเมียกลับบ้านอีกเหรอ? แม่จะตุ๋นไก่ให้เธอบำรุง!”
เซี่ยหลินขรึมลง พลางส่งสัญญาณให้จางหงชุ่ยใจเย็น
“แม่ อย่าเพิ่งตื่นเต้นครับ คุณหมอบอกว่าชีพจรเธอไม่ค่อยคงที่ ยังต้องตรวจอีก”
จางหงชุ่ยได้ยินแล้วก็รีบพยักหน้า
“ใช่ ๆ! ต้องตรวจก่อน! รีบพาเหยาเหยาไปตรวจเร็วเข้า!”
เซี่ยหลินพยักหน้า แล้วหันไปมองซูเหยา
“ไปกันเถอะ”
ซูเหยาพยักหน้า เดินตามเซี่ยหลินเข้าไปในห้องตรวจ
ระหว่างตรวจ สีหน้าของหมอดูเคร่งขรึมเล็กน้อย
“คุณแม่ผอมเกินไป ได้รับสารอาหารไม่เพียงพอ เด็กทั้งสามคนก็ค่อนข้างอ่อนแอ กลับไปแล้วต้องบำรุงให้ดี”