เจียงโจว
บริเวณจัดทีมของรายการ “สามคนเดินทาง ย่อมมีครูสักคน” ตอนนี้วุ่นวายจนแทบจะกลายเป็นหม้อข้าวที่เดือดพล่าน
“ผู้กำกับครับ! ผมเป็นเกย์นะ! จับผู้ชายสองคนมาเข้าทีมผม แล้วจะให้ผมจับคู่กับพวกเขายังไงล่ะครับ?”
“ผู้กำกับครับ! ผมเป็นนักศึกษามหาวิทยาลัยนะ! ไหนบอกว่าจะได้ศาสตราจารย์สาวสวยมาดนิ่งมาสอนพิเศษให้ไงครับ!”
“ผู้กำกับครับ! ผมแก่แล้วนะ จับคนทำงานในฌาปนสถานสองคนมาให้ผม นี่หมายความว่ายังไงครับ?!”
“ฮือ ๆ ผู้กำกับ... สมาชิกทีมของฉันเป็นหนุ่มกล้ามโตทั้งคู่... คุณแน่ใจนะคะว่านี่เป็นรายการเรียลลิตี้จริงจัง?”
ท่ามกลางเสียงร้องเรียนจากผู้คนที่เบียดเสียดกันเต็มลาน ผู้กำกับถือโทรโข่งตะโกนจนคอแทบไหม้
“อย่าเพิ่งรีบร้อน! จัดทีมของนายเสร็จแล้วค่อยจัดทีมของเธอ! ทีละคน!”
ส่วนด้านหลังฝูงชน
เจียงเฉินลืมตาขึ้นมาอย่างฉับพลัน
“โอ๊ย เชี่ย!”
“ผมทะลุมิติมาได้ยังไงเนี่ย?!”
“แถมยังทะลุมิติมาอยู่ในรายการเรียลลิตี้อีกเหรอ?!”
หลังจากผสานความทรงจำในหัวเข้าด้วยกัน เจียงเฉินก็เข้าใจสถานการณ์ของตัวเองแล้ว
ที่แท้คืนนั้นเขาดูสื่อการเรียนรู้มากเกินไป ระหว่างที่กำลังเพลิดเพลินกับสารพัดลีลาจนทุกอย่างพังทลาย เขาก็ทะลุมิติมาเสียแล้ว
เขาทะลุมิติมายังโลกคู่ขนานที่คล้ายโลกอย่างยิ่งแห่งนี้ นั่นคือดาวลัน
เพราะแรงกดดันในการเอาชีวิตรอด เขาจึงสมัครเข้าร่วมรายการเรียลลิตี้ชื่อ “สามคนเดินทาง ย่อมมีครูสักคน”
จุดประสงค์แรกเริ่มของรายการนี้คือการทลายกำแพงความเย็นชาระหว่างผู้คนในสังคมยุคใหม่
ให้คนที่มีอาชีพและนิสัยแตกต่างกันมาปะทะกันจนเกิดประกายไฟ
ไม่ใช่การปะทะแบบนั้น แต่เป็นการทำความรู้จักกันตามปกติ แล้วทำอะไรสักอย่างร่วมกัน เพื่อเพิ่มยอดผู้ชมและความนิยมของไลฟ์ทีมสามคน
ใครที่โด่งดังจนเป็นกระแสและยืนหยัดได้จนถึงท้ายที่สุด ผู้ชนะจะได้รับเงินรางวัลห้าล้าน
ทุกเจ็ดวันจะมีการจัดทีมใหม่
แต่ความคิดนั้นสวยหรู ส่วนความจริงกลับโหดร้าย
อย่างเช่นหนุ่มที่จับฉลากได้ช่างจัดแต่งศพกับพนักงานฌาปนสถานเป็นเพื่อนร่วมทีม ก็ถึงกับสติแตกคาที่
“อะไรนะ? วันนี้ผมต้องกลับบ้านใช่ไหม? จัดบริการครบวงจรให้ผมเลยหรือไง?”
แน่นอนว่าก็มีทีมที่ดูปกติอยู่บ้าง
พ่อครัว คนขับรถรับจ้างผ่านแอป และเด็กประถมมาอยู่ทีมเดียวกัน
ไม่ถึงครึ่งชั่วโมงก็สรุปโปรเจกต์ “รถเข็นขายอาหารเช้าหน้าโรงเรียน” ได้แล้ว
แต่โดยรวมแล้ว
คนส่วนใหญ่ไม่พอใจเพื่อนร่วมทีมที่ “หล่นมาจากฟ้า” ของตัวเองอย่างมาก
แต่เจียงเฉินไม่ใส่ใจเรื่องพวกนี้
คนเป็น ๆ จะถูกฉี่ทำให้อั้นตายได้ยังไง?
เขายังคิดวิธีให้รางวัลตัวเองได้สารพัดรูปแบบเลย
การเรียกกระแสไม่ใช่เรื่องยากสำหรับเขาสักนิด
ที่โชคดีที่สุดคือ ในการจัดทีมครั้งแรก เขาจับฉลากได้ตำแหน่งหัวหน้าทีม
“พี่ครับ!! ในที่สุดผมก็หาพี่เจอแล้ว!!”
เสียงตื่นเต้นดังมาจากด้านหลัง
เจียงเฉินหันกลับไป
เจ้าหนุ่มอ้วนที่สะพายกระเป๋าผ้าใบสีดำเดินเข้ามา ทั้งสองคนมีหมายเลข 952 เหมือนกัน
“มีแค่นายคนเดียวเหรอ? สมาชิกทีมอีกคนล่ะ?”
เจ้าหนุ่มอ้วนยิ้มพลางชี้ไปด้านหลัง “อีกคนกำลังมาครับ”
พูดจบไม่ทันไร
ชายวัยกลางคนที่สีหน้าเต็มไปด้วยร่องรอยชีวิตและดูค่อนข้างเก็บตัวก็เดินฝ่าฝูงชนเข้ามา
“สวัสดีครับหัวหน้าทีม ผมอยู่ทีมเดียวกับพวกคุณครับ”
???
เอ่อ...
เจียงเฉินกวาดตามองชายวัยกลางคนตั้งแต่หัวจรดเท้า แล้วฝืนยิ้มออกมา
นี่มัน...
ดูท่าคงเจอเรื่องลำบากอะไรมาแน่ ๆ
สภาพดูห่อเหี่ยว
แต่ตอนนี้ควรรีบเปิดไลฟ์ก่อน
เจียงเฉินยกมือส่งสัญญาณ
ช่างกล้องประจำทีมแบกกล้องเดินเข้ามา “ไลฟ์หมายเลข 952 เริ่มแล้วครับ ขอให้ทั้งสามคนแนะนำตัวด้วยครับ”
เจียงเฉินพูดกับกล้องเป็นคนแรก “เจียงเฉิน ตอนนี้ว่างงานอยู่ เป็นหัวหน้าทีมนี้ครับ”
เจ้าหนุ่มอ้วนพูดตามติด ๆ ด้วยท่าทางตื่นเต้น “ผมชื่อโจวเฟย ที่บ้านเปิดร้านขายอุปกรณ์ไล่งูครับ ขายผงไล่งู สเปรย์ไล่งู แล้วก็อุปกรณ์กลางแจ้งอีกหลายอย่าง”
ชายวัยกลางคนก้มหน้า พูดติดอ่าง “เอ่อ... ผม... หวังเจิ้น เปิดร้านขายอุปกรณ์การเกษตรครับ ปกติขายปุ๋ย เมล็ดพันธุ์ แล้วก็ยาฆ่าแมลง”
แนะนำตัวเสร็จ
บรรยากาศก็เงียบกริบลงทันที
คนหนุ่มว่างงาน เจ้าของร้านอุปกรณ์ไล่งู และเจ้าของร้านอุปกรณ์การเกษตร
พอสามอาชีพนี้มาอยู่ด้วยกัน
โปรเจกต์เดียวที่นึกออกก็คือ
เจียงเฉินกลับบ้านไปทำนา
หวังเจิ้นจัดหาปุ๋ย ส่วนโจวเฟยรับประกันว่าเขาจะไม่ถูกงูกัดตาย
เพราะรายการ “สามคนเดินทาง ย่อมมีครูสักคน” กำลังโด่งดัง
ไลฟ์ห้องใหม่เพิ่งเปิด ก็มีคนทยอยเข้ามาดู
【นี่มันทีมเกษตรยุคใหม่อะไรกัน? นึกถึงละครรักบ้านนาเลย】
【คนหนึ่งขายปุ๋ย คนหนึ่งขายผงไล่งู อีกคนเอาไปทำปุ๋ยได้พอดี วงจรนิเวศครบเครื่องสุด ๆ】
【เสื้อเชิ้ตลายดอกกับกางเกงขาสั้นของหัวหน้าทีมนี่ คนทั่วไปใส่ไม่รอดหรอก คนมีของเขาแต่งตัวกันแบบนี้】
【ทีมอื่นเริ่มสร้างสีสันกันแล้ว ส่วนทีมนี้ยังคิดอยู่ว่าจะเอาชีวิตรอดให้ครบเจ็ดวันยังไง】
【ไปละ ๆ ไลฟ์นี้ไม่มีอะไรใหม่ ฉันไปดูห้องข้าง ๆ ดีกว่า เขาคุยกันจนเกือบจะเป็นแฟนกันแล้ว!】
จำนวนผู้ชมออนไลน์: 46 คน
ในนั้นมีช่างกล้องอยู่คนหนึ่งที่เปิดไลฟ์ค้างไว้บนโทรศัพท์ตัวเองด้วย เรียกได้ว่ามาอยู่เป็นเพื่อนกัน
โจวเฟยเหลือบมองหลังบ้านของไลฟ์ แล้วร้อนใจขึ้นมาทันที
“ทำไมคนดูน้อยขนาดนี้ล่ะครับหัวหน้า! เราต้องคิดหาทางกันแล้วนะ! อีกเจ็ดวัน ถ้าความนิยมต่ำ ผู้เข้าแข่งขันจะถูกคัดออก!”
“หรือเราจะไปขายอาหารเช้าหน้าโรงเรียนเหมือนกันดีครับ?!”
เจียงเฉิน:........
จะใส่ผงไล่งูลงในอาหารเช้าด้วยไหม?
เมื่อเห็นสายตาที่เจียงเฉินมองมาอย่างสงสัย หวังเจิ้นก็ยิ้มอย่างกระดากใจ
“ผมยังไงก็ได้ครับ... พวกคุณว่าไงก็เอาตามนั้นเลย”
เมื่อเห็นว่าสมาชิกทีมทั้งสองคนคิดไอเดียเรียกกระแสไม่ออก เจียงเฉินก็ได้แต่ส่ายหน้าอย่างจนใจ
ไลฟ์ของทีมอื่นมีไอเดียสารพัดรูปแบบกันไปหมดแล้ว
พ่อครัว คนขับรถ และเด็กประถมรวมตัวกันเป็น “ทีมสร้างธุรกิจอาหารเช้า”
ส่วนพิธีกรงานแต่ง ช่างภาพ และทนายหย่าร้าง เตรียมเปิดบริการ “จัดการเรื่องชีวิตคู่ครบวงจร”
หันกลับมาดูพวกเขาสามคน คนที่ไม่รู้คงนึกว่ารายการเกษตรพาทีมงานลงพื้นที่เยี่ยมเยียนชาวบ้าน
ช่างกล้องหาวหวอด พลางคิดว่าทีมนี้คงหมดหวังแล้ว
ในจังหวะนั้นเอง
เสียงสังเคราะห์ก็ดังขึ้นในหัวของเจียงเฉินโดยไม่มีปี่มีขลุ่ย
【ติ๊ง!】
【ตรวจพบว่าทีมของโฮสต์มีความนิยมต่ำมาก!】
【โอกาสถูกคัดออกในอีกเจ็ดวัน: 99.99%!】
【ระบบจอมไอเดีย สามคนเดินทาง ย่อมมีจอมไอเดีย เปิดใช้งานแล้ว!】
【ระบบสามารถวิเคราะห์อาชีพ ทักษะ และทรัพยากรของสมาชิกทีมสองคน เพื่อสร้างไอเดียพิเศษได้!】
แผงข้อมูลเสมือนสองแผงที่มีเพียงเขามองเห็นพลันปรากฏขึ้นตรงหน้า
【โจวเฟย: เจ้าของร้านขายอุปกรณ์ไล่งู】
【ทรัพยากรติดตัว: อุปกรณ์ไล่งูหลายชนิดและตัวอย่างผลิตภัณฑ์อุตสาหกรรมชนิดพิเศษ】
【จุดเด่น: ใจกล้า ลงมือไว ปกติทำก่อนแล้วค่อยถาม】
【หวังเจิ้น: เจ้าของร้านขายอุปกรณ์การเกษตร】
【ประสบการณ์ที่ซ่อนอยู่: เคยทำงานในเขตเหมือง มีช่องทางจัดหาวัตถุดิบอุตสาหกรรมบางชนิด】
【จุดเด่น: นิสัยซื่อ ๆ ขอแค่ฟังดูมีเหตุผล ปกติจะไม่ปฏิเสธ】
????
เมื่อเห็นข้อมูลบนแผง เจียงเฉินก็ถึงกับเหวอ
เดี๋ยวก่อน! เดี๋ยวก่อน!
ระบบนี่... กำลังใบ้อะไรเขาอย่างโจ่งแจ้งอยู่หรือเปล่า?!
พี่สายลุย! น้องตามสั่ง!
ส่วนเขา... คือจอมไอเดีย!
คนหนึ่งทำก่อนแล้วค่อยถาม อีกคนถ้ามีเหตุผลก็ไม่ปฏิเสธ
ทีมแบบนี้ ขอแค่เขากล้าเสนอไอเดียบ้า ๆ ขึ้นมา ก็ไม่มีใครคอยเหยียบเบรกเลยสักคน!
แผนการที่กล้าบ้าบิ่นพอจะจุดกระแสไปทั่วอินเทอร์เน็ตก่อตัวขึ้นในหัวของเจียงเฉินทันที!
โจวเฟยทำธุรกิจไล่งู จัดหากำมะถันได้!
หวังเจิ้นขายปุ๋ย จัดหาดินประสิวได้!
ส่วนเขา...
ดินประสิวหนึ่ง กำมะถันสอง ถ่านสาม...
【ติ๊ง!】
【ระบบกำลังวิเคราะห์คุณสมบัติของอาชีพ...】
【สร้างไอเดียเสร็จสิ้น!】
【ดินประสิวซ่อนพลัง กำมะถันชักเปลวไฟ ถ่านอัดห้องเผาแรงดันสะเทือนขุนเขา】
【คำเตือน! ผลลัพธ์สุดท้ายของ “ไอเดียพิเศษ” ที่ระบบสร้างขึ้น มักคลาดเคลื่อนจากความเข้าใจดั้งเดิมของโฮสต์อย่างมาก】
ฮ่า ๆ ๆ! เหมือนกับที่ผมคิดไว้เป๊ะ!
เจียงเฉินกำลังซาบซึ้งกับแนวคิดเรื่องการรวมเป็นหนึ่งระหว่างคนกับระบบ จึงไม่ทันสังเกตคำเตือนตัวเล็ก ๆ ด้านล่าง
ถ้าทำสำเร็จล่ะก็!
ยอดคนดูในไลฟ์จะพุ่งทะลุจากกลุ่มมือใหม่ได้ในพริบตาเลยไม่ใช่หรือไง!
สายตาของเจียงเฉินจับจ้องไปยังกองขยะที่อยู่ไม่ไกลอย่างแม่นยำ
ตรงนั้นมีกองถ่านที่ทีมธุรกิจอาหารเช้าเพิ่งทิ้งไว้
ช่างกล้องมองตามสายตาเขาไป แล้วรู้สึกใจคอไม่ดีขึ้นมาอย่างไม่มีสาเหตุ
โจวเฟยอดถามไม่ได้ “หัวหน้าทีมครับ ตกลงคุณคิดจะทำอะไรกันแน่?”
เจียงเฉินไม่ได้ตอบ เขาเพียงลูบคางครุ่นคิด แล้วพูดเบา ๆ ประโยคหนึ่ง
“ยังขาดถ่านอยู่นิดหน่อย”
รอบข้างพลันเงียบสนิท
ในไลฟ์มีเครื่องหมายคำถามตัวหนึ่งลอยผ่านไปอย่างเชื่องช้า
จากนั้นเครื่องหมายคำถามก็เพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ จนเต็มหน้าจอในชั่วพริบตา
【ไล่งู... อุปกรณ์การเกษตร... ถ่าน?】
【เชี่ย!! เดี๋ยวก่อน! เดี๋ยวก่อน!! ฉันเหมือนจะเดาออกแล้ว!】
【เดี๋ยวนะ พอเอาสามคำนี้มารวมกันแล้ว ทำไมบรรยากาศถึงชวนให้ติดคุกขึ้นเรื่อย ๆ ล่ะ?】
【ไม่ใช่ คุณใจเย็นก่อน! คิดจะทำอะไรกันแน่?】
【ฉันกำลังดูรายการตลกนะ ไม่ใช่รายการกฎหมายโว้ย!】
【เป็นไปไม่ได้หรอกมั้ง?】
จำนวนผู้ชมในไลฟ์พุ่งจากสี่สิบหกเป็นหนึ่งร้อยยี่สิบคนในทันที
ช่างกล้องกลืนน้ำลายอย่างยากลำบาก ก่อนจะขยับเข้าไปใกล้และถามเสียงเบา
“หัวหน้าทีมเจียงเฉิน คุณ... คุณเตรียมจะทำอะไรครับ?”
เจียงเฉินเผยรอยยิ้มที่ดูไม่มีพิษมีภัย
“ไม่ต้องตื่นเต้น”
“ผมกำลังหาทางเรียกกระแสให้ไลฟ์อยู่”
..........