แคว้นดิน
หมู่บ้านหิน
ภายในกลุ่มอาคารหินที่เสียดฟ้า
โอนิโอกิ รุ่นที่ 3 สึจิคาเงะ ลอยตัวอยู่กลางอากาศ
ในมือเขากำแน่นด้วยรายงานข่าวกรองจากโคโนฮะ เส้นเอ็นบนหลังมือปูดโปน
"ตึง!"
โอนิโอกิขว้างม้วนคัมภีร์ลงพื้นอย่างแรง
เพราะเคลื่อนไหวรุนแรงเกิน เอวของเขาก็ส่งเสียงดังกร๊อบ
"โอ๊ย!"
"เอวข้า!"
โอนิโอกิร้องลั่นด้วยความเจ็บปวด ก่อนจะตกลงมาจากอากาศ
คุโรซึจิกับอาคาสึจิที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ต่างตกใจ
ทั้งสองรีบพุ่งเข้าไป พยุงโอนิโอกิไปที่โซฟาด้วยความโกลาหล
"ตาปู่"
"เป็นบ้าอะไรเนี่ย"
คุโรซึจิเบะปาก
นี่เป็นครั้งแรกที่เธอเห็นปู่แสดงสีหน้าเดือดดาลขนาดนี้
"พวกแกจะไปรู้อะไร!"
"ตระกูลเซ็นจู... วิชาธาตุไม้!"
"พลังเหมือนฝันร้ายนั่น ปรากฏขึ้นอีกครั้งแล้ว!"
โอนิโอกิจับที่บั้นเอวของตน
เหงื่อเย็นผุดเต็มหน้าผาก
แต่ดวงตาของเขาจ้องเขม็งไปที่ม้วนคัมภีร์บนพื้น
"ก็แค่วิชาธาตุไม้ไม่ใช่รึ"
"วิชาผงคลีของหมู่บ้านหินเราน่ะ เป็นเคคเคโทตะที่เหนือกว่าเคคเคเกงไคเสียอีก!"
"แค่วิชาธาตุไม้กระจอก ๆ จะต้องกลัวอะไร"
คุโรซึจิพูดอย่างไม่ยี่หระ
เธอเกิดตอนเซ็นจูฮาชิรามะตายไปแล้ว
เธอไม่มีทางรู้เลยว่าวิชาธาตุไม้เป็นพลังที่น่าสะพรึงกลัวแค่ไหน!
เมื่อได้ฟังคำพูดไร้เดียงสาของหลานสาว
โอนิโอกิโมโหจนหนวดกระดก
เขาผละมือของคุโรซึจิออกแรง ๆ ฝืนยันตัวขึ้นนั่งตรง