บทที่ 21 ความตกตะลึงของเฉิงกว่างเย่า
เฉิงกว่างเย่าตะลึงกับสิ่งที่เฉินฮ่าวอวี่ทำจนพูดไม่ออก เขาถามว่า “คุณหมอเฉิน ทั้งหมดนี่คุณคำนวณออกมาเหรอครับ?”
“เรื่องนั้นสำคัญด้วยเหรอ?”
เฉินฮ่าวอวี่ย้อนถาม ก่อนพูดต่อว่า “ไม่สำคัญหรอก ที่สำคัญคือหลังจากผ่านเรื่องนี้มาแล้ว หลานชายสุดที่รักของคุณจะจำบทเรียนครั้งนี้ได้ไหม? ถ้าจำไม่ได้ ต่อให้มีเครื่องรางคุ้มภัยเป็นร้อยแผ่นก็ช่วยชีวิตเขาไว้ไม่ได้”
เฉิงกว่างเย่าพยักหน้า “คุณพูดถูกครับ คุณหมอเฉิน ผมอยากซื้อเครื่องรางคุ้มภัยจากคุณอีกแผ่น”
เฉินฮ่าวอวี่มองเขาลึก ๆ แล้วพูดว่า “เครื่องรางคุ้มภัยมีเวลาจำกัด ประสิทธิภาพอยู่ได้มากที่สุดแค่ครึ่งเดือน พอครบครึ่งเดือนก็จะหมดฤทธิ์”
เฉิงกว่างเย่าชะงักไป “แล้วมีเครื่องรางคุ้มภัยที่อยู่ได้นานกว่านี้ไหมครับ?”
เฉินฮ่าวอวี่ตอบว่า “เครื่องรางหยกคุ้มภัยอยู่ได้นานกว่า ยิ่งหยกมีคุณภาพสูง พลังปราณก็ยิ่งเต็มเปี่ยม และยิ่งคงอยู่ได้นาน แต่ก็ไม่เกินสองปีหรอก ส่วนสุดยอดที่สุดคือศาสตราวิเศษคุ้มภัย ซึ่งอยู่ได้นานหลายสิบปี เสียดายที่เงื่อนไขการสร้างเข้มงวดสุด ๆ เรียกว่าเจอได้ก็เหมือนโชคช่วย”
ซูอวี่เหยาถามว่า “หมายความว่าศาสตราวิเศษที่พวกปรมาจารย์ขายกันในแหล่งท่องเที่ยวเป็นของปลอมหมดเลยเหรอ?”
เฉินฮ่าวอวี่หัวเราะ “ศาสตราวิเศษสำคัญกับนักเวทย์พอ ๆ กับกระบองวิเศษของซุนหงอคง เธอคิดว่าซุนหงอคงจะขายกระบองวิเศษของตัวเองให้เธอในราคาไม่กี่ร้อยหรือไม่กี่พันหยวนเหรอ? ตลกน่า”