บทที่ 25 ของกำนัลชิ้นโตจากคุณเฉิง
ซูอวี่เหยาไม่ได้ถูกเฉินฮ่าวอวี่หยอกจนหัวเราะ
เธอเหมือนจะสัมผัสได้ถึงความจนใจที่แฝงอยู่ในคำพูดติดตลกไม่กี่ประโยคนั้น
หลังจากใช้เวลาอยู่ด้วยกันมาสองวัน ซูอวี่เหยาก็เข้าใจนิสัยของเฉินฮ่าวอวี่อย่างลึกซึ้งแล้ว
นอกจากปากเสียไปหน่อยแล้ว เขาก็เป็นคนดีมาก
แต่เธอมักรู้สึกว่าเฉินฮ่าวอวี่ราวกับถูกปกคลุมด้วยหมอกบาง ๆ ชั้นหนึ่ง หมอกนั้นห่อหุ้มตัวเขาไว้ทั้งหมด จนไม่มีใครมองเห็นตัวตนที่แท้จริงของเขาได้
จะบอกว่าเขาฉลาดก็ใช่ แต่บางครั้งก็ซื่อบื้อสุด ๆ เพื่อหาเงินแล้ว เขาทำได้ทุกอย่าง
แต่ถ้าจะบอกว่าเขาซื่อบื้อ บางครั้งเขาก็เฉียบแหลมอย่างเหลือเชื่อ ถึงขั้นเรียกได้ว่ามีสติปัญญา มองปัญหาได้ลึกซึ้งและไกลกว่าคนทั่วไป
อย่างเรื่องรักแรกของซูอวี่เหยา
ทุกคนที่รู้เรื่องนี้ต่างด่าฝ่ายชายจนยับ ไม่มีข้อยกเว้น
มีเพียงเฉินฮ่าวอวี่ที่ลองเอาใจเขามาใส่ใจเรา ยืนอยู่ข้างฝ่ายชายและวิเคราะห์ปัญหาอย่างเป็นกลาง
ถ้าเฉินฮ่าวอวี่เป็นผู้สูงอายุก็คงไม่แปลก
แต่เขาอายุเท่าไรกันเชียว กลับมองเรื่องต่าง ๆ ได้ทะลุปรุโปร่งขนาดนี้ นี่ไม่ใช่สิ่งที่คนทั่วไปจะทำได้แน่นอน
ซูอวี่เหยาคิดว่าหมอนี่ต้องเป็นคนที่มีเรื่องราวแน่ ๆ
......
บ้านเดี่ยวหลังหนึ่งในเยี่ยนไห่
เย่จื้อหย่วนคุยโทรศัพท์เสร็จที่ระเบียง ก่อนกลับเข้ามาในห้องนั่งเล่น
“หานหานตื่นหรือยัง?”
เห็นหวังจิ้งออกมาจากห้องลูกสาว เย่จื้อหย่วนจึงถามเสียงเบา