บทที่ 11 แค่เคราะห์มุมแหลม เรื่องจิ๊บจ๊อย!
ภายในรถ เฉินฮ่าวอวี่นั่งอยู่ตรงเบาะข้างคนขับ พลางมองสำรวจไปรอบ ๆ ไม่หยุด
รถแลนด์โรเวอร์เรนจ์โรเวอร์ราคา 2.2 ล้านหยวนคันนี้ไม่เลวจริง ๆ แค่การตกแต่งภายในก็ดีกว่ารถคันอื่นมากแล้ว
แต่สาวสวยระดับนางฟ้ากลับไม่ซื้อรถสปอร์ต แถมยังเลือกรถแลนด์โรเวอร์เรนจ์โรเวอร์ที่ยาวถึง 5.1 เมตร ทำให้เฉินฮ่าวอวี่ประหลาดใจไม่น้อย
“สาวสวยซู ฉันไม่เข้าใจเลยว่าทำไมคุณถึงซื้อรถแบบนี้ ดูไม่ค่อยเข้ากับคุณเท่าไหร่นะ”
“แล้วคุณคิดว่ารถแบบไหนถึงจะเข้ากับฉันล่ะ?”
“เบนท์ลีย์ ปอร์เช่ มาเซราติ”
“รถสปอร์ตมีพื้นที่ใช้สอยกับความปลอดภัยดีกว่าแลนด์โรเวอร์หรือไง?”
“ก็ต้องสู้ไม่ได้อยู่แล้ว”
“นั่นแหละเหตุผลที่ฉันไม่ซื้อรถพวกนั้น ฉันเป็นหมอ เวลาซื้อรถ สิ่งที่ให้ความสำคัญที่สุดคือความปลอดภัยกับประโยชน์ใช้สอย”
“สมกับเป็นคนฉลาดจริง ๆ ตอนนี้ฉันเข้าใจแล้วว่าทำไมเงินเดือนคุณสูงขนาดนั้น แต่กลับไม่มีเงินถึงสองแสนหยวน ที่แท้เอาไปผ่อนรถหมดแล้วสินะ?”
“ยังมีค่าเช่าบ้านด้วย”
เฉินฮ่าวอวี่ถึงกับพูดไม่ออก
หลังออกจากโรงพยาบาล รถแล่นไปได้ราว ๆ 5 กิโลเมตร จู่ ๆ เฉินฮ่าวอวี่ก็ร้องขึ้นว่า “จอดรถ!”
ซูอวี่เหยาขมวดคิ้วเล็กน้อย “มีอะไรเหรอ?”
เฉินฮ่าวอวี่ชี้ไปยังคลินิกแพทย์แผนจีนริมถนน “ฉันจะไปที่นั่น”
ซูอวี่เหยามองตามไป เห็นป้ายใหญ่เขียนว่าห้องดีให้เช่าตั้งอยู่ข้างคลินิก เธอก็รู้ทันทีว่าเฉินฮ่าวอวี่คิดจะทำอะไร
เมื่อหาที่จอดได้แล้ว ซูอวี่เหยาก็เดินตามเฉินฮ่าวอวี่ไปยังคลินิก
พอมาถึงหน้าประตู เฉินฮ่าวอวี่ก็หยุดกะทันหัน ก่อนหันไปมองมุมตึกโรงแรมทางซ้ายด้านหน้า
ซูอวี่เหยามองตามสายตาเขาไปแล้วถามว่า “มีอะไรเหรอ?”
เฉินฮ่าวอวี่ยิ้ม “เคราะห์มุมแหลมน่ะ มิน่าคลินิกถึงต้องปล่อยเช่า ที่แท้พลังอัปมงคลบังฮวงจุ้ยไว้นี่เอง”