บทที่ 23 เธอติดเชื้อชนิดนั้นที่ไม่ค่อยสะอาด
พอเข้าไปในร้าน เฉินฮ่าวอวี่กวาดตามองป้ายราคาบนเสื้อผ้าสองสามชุด แล้วถึงกับอึ้งไปทั้งคน
บ้าจริง! แค่เดรสตัวเดียวก็สามพันกว่าแล้ว นี่ขายเสื้อผ้าหรือปล้นเงินกันแน่?
“คุณเฉิน เปลี่ยนใจตอนนี้ยังทันนะคะ” ซูอวี่เหยาแกว่งเดรสยาวสีม่วงในมือ พลางยิ้มเอ่ย
เฉินฮ่าวอวี่ตบอกตัวเอง “ก็แค่เงินไม่กี่หมื่นเอง เรื่องเล็กน่า อยากซื้ออะไรก็ซื้อเลย”
ซูอวี่เหยากล่าว “งั้นฉันไม่เกรงใจแล้วนะคะ”
ซูอวี่เหยาหยิบเสื้อผ้ามาทีเดียวเจ็ดแปดชุด ก่อนเดินเข้าไปในห้องลองเสื้อ
ไม่นานนัก เธอก็เดินออกมาในชุดเดรสยาวสีม่วงคอวี
“ว้าว สวยมากเลยค่ะ!”
พนักงานสาวยกมือปิดปาก อดเอ่ยชมไม่ได้
เฉินฮ่าวอวี่เองก็จ้องมองอย่างตะลึงในความงาม
ถ้าก่อนหน้านี้ภาพลักษณ์ของซูอวี่เหยาคือความเย็นชา เดรสสีม่วงตัวนี้ก็ทำให้เธอดูสง่างามและอ่อนช้อย
บ้าจริง ผู้หญิงจะสวยขนาดนี้ไปทำไมกัน?
“เป็นยังไงบ้างคะ?” ซูอวี่เหยาถาม
เฉินฮ่าวอวี่ยกนิ้วโป้ง “ซูอวี่เหยา เธออาจเลือกอาชีพผิดแล้วก็ได้ เธอน่าจะไปเป็นดาราหรือนางแบบ ไม่ใช่จับมีดผ่าตัดนะ”
ซูอวี่เหยายิ้ม “นี่กำลังชมฉันอยู่เหรอ?”
เฉินฮ่าวอวี่ตอบ “ถ้าจะพูดตามประโยคหนึ่งในหนัง ต่อให้เป็นสายตาของศัตรู เธอก็ยังเป็นไซซี แถมสวยกว่าไซซีตั้งสามส่วนด้วยซ้ำ”
พนักงานสาวคล้อยตาม “คุณผู้หญิง แฟนคุณพูดถูกค่ะ ฉันไม่รู้ว่าไซซีสวยแค่ไหน แต่ถึงเธอจะสวยแค่ไหน ก็เทียบคุณไม่ได้แน่นอนค่ะ”