เมื่อได้ยินคำพูดของอันผิง โจวหยวนก็ชะงักไปอย่างเห็นได้ชัด
เห็นได้ชัดว่าเขาคาดไม่ถึงว่า โอกาสที่ทุกคนต่างใฝ่ฝันอยากได้ เมื่อมาถึงเด็กคนนี้ ปฏิกิริยาแรกกลับเป็นการปฏิเสธ
ทว่าอันหลานกลับมองเห็นแววพึ่งพาและความหวาดหวั่นในดวงตาของน้องชาย
เพียงชั่วพริบตา อันหลานก็เข้าใจแล้ว
อันผิงเพิ่งอายุหกขวบ บิดามารดาเพิ่งจากไปได้ไม่นาน ช่วงนี้ก็อยู่ข้างกายเขามาตลอด สำหรับเด็กน้อยแล้ว ไม่ว่าจะเป็นสำนักศึกษา หรือเส้นชีพจรอักษรระดับอี่ เขาล้วนไม่เข้าใจทั้งสิ้น
สิ่งเดียวที่เขารู้คือ หากอยู่ที่นี่ต่อไป ก็ต้องจากพี่ชาย
เพราะฉะนั้นเขาจึงกลัว
อันหลานถอนหายใจแผ่วเบา
แต่ก็เพราะเหตุนี้เอง อันหลานจึงยิ่งพาน้องชายกลับไปไม่ได้
เขาต้องจับปลา ฝึกยุทธ์ และรีบฝึกฝนพลังที่สามารถใช้ปกป้องตนเองกับน้องชายให้ได้โดยเร็วที่สุด
ที่สำคัญกว่านั้น การตายของหลี่เหล่าหู่ย่อมเป็นเรื่องที่ไม่อาจรู้ผลลัพธ์แน่ชัด
อีกทั้งยังมีพวกอันธพาลไร้ยางอายในหมู่บ้านอีกหลายคน แม้หลี่เหล่าหู่จะตายไปแล้ว
แต่ใครจะรับประกันได้ว่าคนอื่นจะไม่หมายตาครอบครัวพวกเขา หรือหมายตาอันผิงอีก
อันหลานเองก็ไม่อาจพาอันผิงติดตัวไปได้ทุกเมื่อ
เมื่อเทียบกับการปล่อยให้น้องชายตกอยู่ในอันตราย การให้อยู่ที่สำนักศึกษาฉีสุ่ยย่อมเป็นทางเลือกที่ดีที่สุดในตอนนี้
เมื่อนึกถึงตรงนี้ อันหลานก็ข่มอารมณ์ที่พลุ่งพล่านในใจลง ก่อนย่อตัวลงลูบศีรษะน้องชาย
“อันผิง เชื่อฟังพี่นะ พี่อยากให้เจ้าอยู่ที่นี่ ไม่ใช่ว่าพี่ไม่ต้องการเจ้าแล้ว
แต่พี่ยังมีเรื่องต้องทำอีกมาก ช่วงนี้คงอยู่เป็นเพื่อนเจ้าตลอดไม่ได้ หากเจ้าอยู่ที่นี่อ่านหนังสือ พี่ก็วางใจ ขอเพียงมีเวลาว่าง พี่จะมาเยี่ยมเจ้า”