สายน้ำเย็นยะเยือกท่วมศีรษะ
แสงจันทร์พลันเลือนหาย
ใต้ผืนน้ำเหลือเพียงความขุ่นมัวและมืดสลัว
เขายื่นมือควานเข้าไปตามซอกหิน
ถ้ำหินไม่ลึกนัก อันหลานจึงสัมผัสได้ถึงลำตัวลื่นลื่นของปลาตัวหนึ่งอย่างรวดเร็ว
แต่ยังไม่ทันคว้ามันไว้ได้มั่น
ปลาคาร์ปก็สะบัดตัวอย่างแรง
เพียะ!
หางปลาฟาดเข้าที่ข้อมือ
พริบตาต่อมา มันก็ลื่นหลุดมือไปอีกครั้ง
บัดซบ
อันหลานสบถในใจ เขาพลาดไปครั้งหนึ่งแต่กลับเปลืองเรี่ยวแรง จึงจำต้องโผล่ขึ้นเหนือน้ำเพื่อหายใจ
โอสถบำรุงปราณโลหิตช่วยฟื้นกำลังให้เขาได้ก็จริง แต่การเคลื่อนไหวใต้น้ำทำให้สิ้นเปลืองออกซิเจนมาก ต่อให้มีเรี่ยวแรงเพียงอย่างเดียวก็ชดเชยไม่ได้
อันหลานสูดหายใจลึกหลายครั้ง
แล้วดำลงไปอีกหน
คราวนี้เขาระมัดระวังยิ่งกว่าเดิม ปลาคาร์ปจับยากอยู่แล้ว ทั้งยังลื่นเมือกเป็นอย่างมาก แต่หากเขาลงมือได้รวดเร็วและแม่นยำ คว้าตรงเหงือกปลาได้
ต่อให้ราชาสวรรค์เฒ่ามาเองก็หนีไม่พ้น
ไม่นานอันหลานก็สัมผัสถูกตัวปลาอีกครั้ง ปลาตัวนี้ถูกเขาต้อนจนติดอยู่ในซอกหิน จึงไม่กล้าจากไปง่าย ๆ ชั่วขณะ
คราวนี้ ทันทีที่อันหลานแตะโดนตัวปลา เขาก็รีบออกแรงพุ่งคว้าไปยังตำแหน่งเหงือกที่คาดคะเนไว้
คราวนี้ทั้งการเตรียมตัวและการเคลื่อนไหวของอันหลานรวดเร็วอย่างยิ่ง
น่าเสียดาย ตำแหน่งที่กะไว้คลาดไปเพียงนิดเดียว เขาคว้าเหงือกปลาไม่โดน ปลาคาร์ปสะบัดหางดิ้นหลุดไปอีกครั้ง
อันหลานโผล่ขึ้นเหนือน้ำอีกหน เขาไม่ท้อแท้ สูดหายใจลึกแล้วดำลงไปอีกครั้ง
ครั้งที่สาม
ครั้งที่สี่
จับได้แล้ว!
อันหลานออกแรงกระชากมืออย่างฉับพลัน ร่างทั้งร่างพลันลอยขึ้นสู่ผิวน้ำอย่างรวดเร็ว
ใต้แสงจันทร์ ซ่า! อันหลานแหวกผิวน้ำแล้วลุกขึ้นยืน มือขวาชูขึ้นพ้นผิวน้ำสูง
ภายใต้แสงจันทร์
ปลาคาร์ปตัวอ้วนกำลังดิ้นสะบัดอย่างแรงอยู่ในมือเขา
หยดน้ำกระเซ็นไปทั่ว ลำตัวปลายาวเท่าท่อนแขน