เด็ก ๆ หลายคนไม่เคยเห็นสำรับอาหารที่หรูหราถึงเพียงนี้มาก่อน ดวงตาของแต่ละคนจึงเป็นประกาย
ทุกคนไม่ได้เกรงใจกันมากนัก ต่างเริ่มลงมือกินทันที
ระหว่างกินไปคุยไป หัวข้อสนทนาบนโต๊ะก็ค่อย ๆ เปลี่ยนมาพูดถึงการเดินทางไปบึงต้าเจ๋อของอันหลานครั้งนี้
อันหลานไม่ได้ปิดบัง เลือกเล่าเรื่องบางอย่างอย่างคร่าว ๆ
ส่วนการต่อสู้เสี่ยงตายหลายครั้ง เขากลับเล่าเพียงผ่าน ๆ เพื่อไม่ให้ท่านอาหลิวกับคนอื่นเป็นห่วง
ถึงอย่างนั้น เมื่อได้ยินว่าอันหลานทะลวงสู่ขั้นปฐพีแล้ว แถมยังบรรลุถึงขั้นปฐพีสมบูรณ์ หลิวหย่วนก็ยังตกตะลึงจนชะงักงัน
มือที่ถือถ้วยชาค้างอยู่กลางอากาศ ครู่ใหญ่ก็ยังไม่ลดลง
“ขั้นปฐพี...สมบูรณ์แล้วหรือ?”
หลิวหย่วนอดถามย้ำอีกครั้งไม่ได้ แม้แต่ท่านอาโจวที่นั่งอยู่ข้าง ๆ ก็ยังมีสีหน้าเหลือเชื่อ
อันหลานยิ้มพลางพยักหน้า
เรื่องเหล่านี้ย่อมไม่มีอะไรต้องปิดบัง คนใกล้ชิดรู้ถึงกำลังของตน ย่อมเป็นหลักประกันให้พวกเขาเช่นกัน
“อืม เพิ่งทะลวงขั้นได้เมื่อไม่กี่วันก่อน อีกอย่าง การทดสอบเพื่อเข้าเป็นสมาชิกหน่วยหกประตูอย่างเป็นทางการ ข้าก็ผ่านแล้ว”
“ใต้เท้าอวี๋เขียนหนังสือแนะนำให้ข้าแล้ว ช่วงบ่ายข้าจะไปเมืองหลินชวน พอจัดการเรื่องแต่งตั้งเสร็จ กลับมาคราวนี้ก็คงได้เป็นคนของหน่วยหกประตูอย่างแท้จริงแล้ว”
“ดี! ดีจริง ๆ!”
ในที่สุดหลิวหย่วนก็ได้สติ รีบวางถ้วยชาลง สีหน้ายินดีจนแทบปิดไม่มิด
แม้เขาไม่ใช่ผู้ฝึกยุทธ์ แต่ก็รู้ว่าขั้นปฐพีหมายถึงสิ่งใด
ยิ่งไปกว่านั้น อันหลานยังเป็นสมาชิกหน่วยหกประตูอย่างเป็นทางการ ซึ่งหาใช่มือปราบประจำที่ว่าการอำเภอธรรมดาจะเทียบได้