.... ......
เบื้องหลังประตูหินเป็นทางเดินกว้างทอดตรงลงไปเบื้องล่าง
อันหลานถือทวนเจิ้นไห่ เดินไปตามทางเดินลงไปเรื่อย ๆ ไม่นานก็พบสิ่งผิดปกติบางอย่าง
สองข้างทางเดินมีโครงกระดูกที่ผุกร่อนตามกาลเวลากระจัดกระจายอยู่ไม่น้อย บ้างพิงผนังหิน บ้างล้มอยู่บนพื้น เหลือเพียงกระดูกแห้งกรัง
“หรือจะเป็นคนที่เคยเข้ามาที่นี่ แต่ฝ่าด่านไม่สำเร็จ ทั้งยังออกไปไม่ได้?”
อันหลานคาดเดาอยู่ในใจ ก่อนจะสังเกตเห็นร่องรอยคล้ายมีคนพลิกค้นโครงกระดูกเหล่านี้
ยิ่งไปกว่านั้น ดูจากร่องรอยโดยรอบแล้ว เวลาที่ผ่านไปคงไม่นานนัก
“เผยว่านซาน?”
อันหลานนึกถึงเจ้าหมอนั่นขึ้นมาทันที
ดูท่าเจ้าหมอนั่นจะเคยเข้ามาที่นี่จริง ๆ
อันหลานกวาดตามอง โครงกระดูกเหล่านี้แม้แต่เสื้อผ้าก็ผุกร่อนจนหมด สิ่งของที่เหลืออยู่ก็เสียหายไปตามกาลเวลา เพียงแตะเบา ๆ ก็กลายเป็นผง ไม่รู้ว่าคงอยู่ที่นี่มานานเท่าไรแล้ว
อันหลานไม่ได้หยุดอยู่นาน เดินหน้าต่อไปตามทางเดิน
ระหว่างทางยังมีโครงกระดูกคล้ายกันอยู่อีกไม่น้อย
เรื่องนี้ทำให้อันหลานเริ่มระมัดระวังมากขึ้น
ดูท่าการทดสอบของซากโบราณสถานแห่งนี้จะไม่ง่ายอย่างที่คิด
ไม่นานนัก
เมื่อเดินมาจนสุดทางเดิน เบื้องหน้าของอันหลานก็พลันเปิดกว้าง
สิ่งที่ปรากฏตรงหน้าคือพื้นที่ใต้ดินขนาดมหึมา
พื้นที่แห่งนี้ทั้งยาว กว้าง และสูงถึงร้อยจั้ง ผนังทั้งสี่ด้านเป็นหินสีเขียวเรียบเนียน แสงนุ่มนวลส่องลงมาจากเพดาน ทำให้ท้องพระโรงทั้งแห่งสว่างไสว