อันหลานพยักหน้า ไม่ได้ผลีผลามลงมือ
สายตาของเขากวาดผ่านชาวบ้านที่ถูกมัดอยู่ตรงปากหมู่บ้านอีกครั้ง
คนยังมีอยู่ไม่น้อย
แม้จะมีคนตายอยู่บนพื้นไปหลายคนแล้ว แต่ส่วนใหญ่ก็ยังมีชีวิตอยู่
อีกทั้งจากขอบเขตการเคลื่อนไหวของพรรคดาบโลหิตในตอนนี้ พวกมันยังอยู่แค่ในหมู่บ้านเฉวียน ยังไม่มีทีท่าว่าจะขยายไปยังหมู่บ้านใกล้เคียง
เมื่อเห็นเช่นนี้
อันหลานก็ผ่อนคลายลงเล็กน้อย
หวังเฉิงเยี่ยเร่งม้าไปข้างหน้าหลายก้าวในเวลานั้น แล้วโคจรพลังปราณโลหิต ตะโกนเสียงดังไปไกล
“สือพั่วเทียน!”
“มีอะไร?”
“ไอ้เด็กเหลือขอเผยชิงตายแล้ว พรรคดาบโลหิตของพวกเจ้าก็กล้าแค่มารังแกชาวบ้านธรรมดาในหมู่บ้านอย่างนั้นหรือ?”
“ถ้าอยากแก้แค้น ก็ให้เผยว่านซานออกมาเอง!”
“มัวหลบอยู่ที่ไหน ทำตัวเป็นเต่าหดหัวอยู่ได้!”
ภายในหมู่บ้าน
เดิมทีสือพั่วเทียนเพียงหรี่ตามองมาทางนี้
พอได้ยินคำพูดเหล่านั้น สีหน้าของเขาก็พลันมืดครึ้ม ลุกขึ้นยืนแล้วหัวเราะเย็นชาเสียงดัง
“ฆ่าไก่ไยต้องใช้มีดฆ่าวัว จัดการพวกเศษสวะอย่างพวกเจ้า ยังไม่ถึงกับต้องให้หัวหน้าพรรคมาด้วยตนเอง”
“แซ่หวัง จงส่งตัวคนร้ายที่สังหารเผยชิงออกมาแต่โดยดี ต่อไปเราก็แยกย้ายกันไปตามทางของตน แต่หากไม่ทำ ดาบใหญ่ที่หิวกระหายจนแทบทนไม่ไหวของข้าจะได้ดื่มเลือดในวันนี้!”
กลางหมู่บ้าน บนพื้น ชาวบ้านที่ถูกมัดอยู่เป็นราย ๆ ได้ยินบทสนทนา
ทั้งยังเห็นคนของอันหลานและพวกที่อยู่นอกหมู่บ้าน
ผู้คนที่ตกอยู่ในความหวาดกลัวอยู่แล้ว ต่างพากันร้องไห้โฮ