“อาวุธชั้นมนุษย์ระดับกลาง...”
กุนซือจ้องอันหลานในค่ายกลเขม็ง น้ำเสียงหนักอึ้งลงเล็กน้อย “ร่างกายของเขา อย่างน้อยก็ผ่านการหลอมจนแข็งแกร่งทัดเทียมอาวุธชั้นมนุษย์ระดับกลางแล้ว”
ทันทีที่คำพูดนี้ดังขึ้น ทุกคนต่างสูดลมหายใจเฮือกใหญ่โดยไม่รู้ตัว ใบหน้าซีดเผือด
ในหมู่ผู้ฝึกยุทธ์ ไม่มีใครไม่รู้ถึงประโยชน์ของการหลอมกาย
เมื่อหลอมกายจนสำเร็จแล้ว ยามต่อสู้กับผู้ที่อยู่ในขั้นเดียวกัน ย่อมได้เปรียบโดยธรรมชาติ
ดาบหรือกระบี่ของผู้อื่นฟันใส่ร่างเจ้าได้เพียงบาดแผลตื้น ๆ ส่วนเจ้าไม่ต้องพะวงเรื่องป้องกัน ย่อมต่อสู้ได้อย่างเต็มที่
แต่การรู้เรื่องนี้กับการลงมือฝึกฝนจริง ๆ เป็นคนละเรื่องกัน
การหลอมกายสิ้นเปลืองเกินไป!
ผู้ฝึกยุทธ์ต้องใช้โอสถ วัตถุวิญญาณ เคล็ดวิชา ตลอดจนทรัพยากรจำนวนมหาศาลในการฝึกฝนตามปกติอยู่แล้ว ยิ่งขั้นสูงขึ้น ทรัพยากรที่ต้องใช้ก็ยิ่งเพิ่มขึ้นหลายเท่า
หากยังต้องการหลอมกายให้แข็งแกร่งกว่าขั้นของตนเองมากนัก ทรัพยากรที่สิ้นเปลืองไปมักสูงกว่าการฝึกฝนตามปกติหลายเท่า
ที่ยุ่งยากยิ่งกว่านั้นคือ การหลอมกายไม่อาจสำเร็จได้ในชั่วข้ามคืน
วันแล้ววันเล่า
ปีแล้วปีเล่า
ต้องใช้ทรัพยากรจำนวนมากขัดเกลาร่างกายอย่างต่อเนื่อง เสริมความแข็งแกร่งให้ผิวหนัง กล้ามเนื้อ กระดูก และอวัยวะภายใน จึงจะยกระดับร่างกายขึ้นทีละน้อยได้
ต่อให้เป็นคุณชายใหญ่แห่งค่ายหลักของอ่าวเหยี่ยวสวรรค์ ก็ยังแบกรับทรัพยากรมหาศาลเพียงนี้ไม่ไหว
ทรัพยากรที่พวกเขาได้รับยังไม่พอแม้แต่จะยกระดับพลังฝึกปรือ แล้วจะยอมควักของมีค่าหลายเท่าตัวออกมา เพียงเพื่อหลอมกายทีละน้อยได้อย่างไร?