ยังไม่พอ
พลังของเขายังห่างไกลจากคำว่าเพียงพอ
หากต้องเผชิญหน้ากับยอดฝีมือที่มีขั้นพลังแตกต่างกันมาก เขาคงไม่มีแม้แต่โอกาสโต้กลับ
ต้องฝึกฝนอย่างหนักต่อไป และเพิ่มพลังเสริมให้มากขึ้น!
โดยเฉพาะพลังป้องกัน ยิ่งมีมากก็ยิ่งดี
ลู่เจิ้นเห็นว่าอันหลานหายใจเป็นปกติดีจริง ๆ ไม่เหมือนคนที่ได้รับบาดเจ็บสาหัส จึงค่อยถอนหายใจด้วยความโล่งอก
“เกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่?”
อันหลานไม่ได้ปิดบัง ไม่นานก็เล่าเรื่องคร่าว ๆ ให้ฟัง
เริ่มจากตอนที่เขากำลังกินอาหารอยู่ในเหลา จู่ ๆ อีกฝ่ายก็พุ่งเข้าจู่โจมหมายสังหาร จากนั้นเขาอาศัยวิชากายา [ภาพปักษาเผิง] ขั้นใหญ่สำเร็จ จึงยื้อรับมือกับเผยว่านซานมาได้เนิ่นนาน
“ข้าก็อาศัย [ภาพปักษาเผิง] ที่ฝึกจนสำเร็จขั้นใหญ่ หลบหลีกและถ่วงเวลาไปตลอดทาง จึงประคองตัวรอจนใต้เท้าอวี๋มาถึงได้อย่างหวุดหวิด”
ลู่เจิ้นฟังแล้วสีหน้าเปลี่ยนไปมาไม่หยุด
“ขั้นใหญ่สำเร็จ?”
ยิ่งเมื่อได้ยินว่าอันหลานฝึกวิชากายาจนสำเร็จขั้นใหญ่ เขาก็อดเบิกตากว้างไม่ได้
เด็กคนนี้เพิ่งอยู่ขั้นหลอมกระดูกแท้ ๆ แต่กลับฝึกวิชากายาจนสำเร็จขั้นใหญ่แล้วหรือ?!
เขาจำได้ว่าตอนออกมา เพิ่งได้ยินข่าวว่าอันหลานสร้างชื่อในสนามประลอง เอาชนะผู้อาวุโสไปหลายคน ทั้งยังฝึกวิชาทวนจนสำเร็จขั้นใหญ่แล้ว
ไม่คิดเลยว่านอกจากวิชาทวนแล้ว วิชากายาก็สำเร็จขั้นใหญ่เช่นกัน
ขั้นหลอมกระดูก แต่ฝึกวิชาสองแขนงจนสำเร็จขั้นใหญ่
พรสวรรค์เช่นนี้ แม้ทั่วทั้งเมืองหลินชวนก็ยังหาได้ยากยิ่ง
ยิ่งไม่ต้องพูดถึงว่าเด็กคนนี้เพิ่งอายุสิบสี่ปี และดูเหมือนเพิ่งฝึกฝนมาได้ไม่กี่เดือน