จางเอ้อร์โก่วเห็นสีหน้าของอันหลานเปลี่ยนไป ก็อดรู้สึกภาคภูมิใจไม่ได้
เจ้าหนูบังอาจไม่ไว้หน้าจางเอ้อร์โก่วอย่างข้าหรือ เช่นนั้นข้าจะทำให้ครอบครัวเจ้าพินาศย่อยยับ แล้วยังจะเล่นงานจิตใจเจ้าอีก
ทว่าในขณะที่จางเอ้อร์โก่วกำลังได้ใจ วินาทีถัดมา...
อันหลานพลันยื่นมือออกไป คว้าข้อมือของจางเอ้อร์โก่วไว้แน่น
จางเอ้อร์โก่วยังไม่ทันตั้งตัว นิ้วทั้งห้าของอันหลานก็พลันออกแรงบีบอย่างฉับพลัน
“อ๊าก!”
แรงมหาศาลหลายร้อยจินกดทับลงบนข้อมือ จางเอ้อร์โก่วร้องโหยหวน ร่างกายก้มงอลงไปโดยไม่รู้ตัว
อันหลานไม่หยุดมือ อาศัยจังหวะนั้นยกขาขึ้น เตะเข้าที่อกของเขาเต็มแรง
ปัง!
เสียงทึบดังขึ้น
ร่างของจางเอ้อร์โก่วลอยละลิ่วออกไปทันที หลังจากกระเด็นไปหลายก้าวก็ร่วงกระแทกพื้นอย่างแรง เลือดพ่นออกจากปากในทันใด เขากุมอกพลางร้องครวญครางไม่หยุด
ผู้คนรอบข้างที่เดิมกำลังยืนดูเรื่องสนุกพลันเงียบกริบ
ทุกคนต่างตะลึงงัน
ไม่ว่าจางเอ้อร์โก่วจะไม่ได้เรื่องเพียงใด อย่างไรก็เป็นบุรุษวัยผู้ใหญ่คนหนึ่ง แต่อันหลานดูแล้วอายุเพียง 14 ปี กลับเตะคนกระเด็นไปไกลถึงเพียงนี้ได้ในคราเดียว
ทุกอย่างเกิดขึ้นเร็วเกินไป กว่าพวกสหายอันธพาลของจางเอ้อร์โก่วจะตั้งสติได้...
จางเอ้อร์โก่วก็ลงไปนอนพ่นเลือดอยู่บนพื้นแล้ว สหายอันธพาลหลายคนพลันหน้าถอดสี แทบไม่อยากเชื่อสิ่งที่เห็น
เด็กน้อยคนหนึ่งจะมีแรงมหาศาลเช่นนี้ได้อย่างไร ช่างประหลาดแท้!
นักเลงหัวไม้พวกนี้มักรังแกผู้อ่อนแอและหวาดกลัวผู้แข็งแกร่งที่สุด ยามนี้เมื่อเห็นฝีมือของอันหลาน...