“ฟู่...”
อันหลานพ่นลมหายใจร้อนผ่าวออกมายาวเหยียด ก้มมองผิวหนังที่ยังแดงระเรื่อและร้อนระอุ ก่อนตรงไปยังโอ่งน้ำในลานบ้าน ตักน้ำบ่อเย็นฉ่ำขึ้นมาขันหนึ่งแล้วราดลงบนศีรษะ
ซ่า!
น้ำบ่อเย็นเยียบไหลรินไปตามร่างกาย ในที่สุดก็ช่วยคลายความร้อนรุ่มที่สะสมจากการฝึกหมัดตลอดทั้งคืนลงได้บ้าง
อันหลานผ่อนลมหายใจอย่างสบายตัว
จากนั้น
ท้องของเขาก็ส่งเสียงร้องขึ้นมาอย่างไม่ไว้หน้า
ฝึกมาทั้งคืน
เขาหิวจริง ๆ แล้ว
แม้พลังเสริมจากระบบจะเติมปราณโลหิตให้ได้อย่างต่อเนื่อง จนร่างกายของอันหลานแทบไม่อ่อนแรงเพราะความหิว ทว่าสุดท้ายก็ทดแทนความรู้สึกจากการได้กินอาหารจริง ๆ ไม่ได้
อันหลานตัดสินใจออกจากบ้านทันที อีกทั้งผ่านมาสามวันแล้ว ถึงเวลาไปดูน้องชายที่เมืองอำเภอเสียที
คิดได้ดังนั้น อันหลานก็เก็บข้าวของอย่างง่าย ๆ ก่อนผลักประตูออกจากลานบ้าน ตั้งใจจะแวะไปหาอะไรกินที่หมู่บ้านต้าเจ๋อก่อน แล้วค่อยเดินทางไปเมืองอำเภอ
แต่เพิ่งก้าวพ้นประตู เขาก็เห็นชาวบ้านสองคนยืนอยู่ด้านนอก ดูท่าจะรออยู่แถวนี้มาสักพักแล้ว
คนหนึ่งเห็นอันหลานเดินออกมาด้วยใบหน้าแดงก่ำ เปี่ยมไปด้วยชีวิตชีวา ก็อดถามไม่ได้ว่า “อันหลาน เมื่อเช้าตรู่วันนี้ในลานบ้านเจ้ามีเสียงอะไรดังปึงปังอยู่ตั้งนาน กำลังฝึกหมัดอยู่หรือ? ไปเรียนวิชาที่โรงฝึกยุทธ์มาหรือไร?”
พูดถึงตรงนี้ ชายคนนั้นก็เหมือนนึกอะไรขึ้นได้ จึงมองอันหลานตั้งแต่หัวจรดเท้าอีกครั้ง
“แต่เรียนวิชาที่โรงฝึกยุทธ์ไม่ใช่ถูก ๆ นี่นา เจ้าไปเอาเงินมาจากไหน? ปลาครีบเกล็ดเกราะเขียวตัวนั้นที่จับได้เมื่อหลายวันก่อน ถึงจะมีราคา แต่ก็ขายได้แค่สองร้อยกว่าอีแปะเองกระมัง”