อันหลานเพิ่งรู้สึกยินดีขึ้นมาเล็กน้อย ทว่าต่อมาก็พบเรื่องสำคัญยิ่งกว่า
ตอนนี้...ดูเหมือนว่าท่าของเขาจะไม่ค่อยถูกต้องนัก
สัมผัสนุ่มนวลแผ่วเบาส่งมาจากท้ายทอย
อันหลานชะงักไป ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองโดยไม่รู้ตัว
สิ่งแรกที่เข้าตาคือดวงตาคู่สวยของหวังชิงอี๋ซึ่งทอดต่ำลงมา
นางเอนพิงอยู่ข้างหนึ่งของห้องโดยสาร ก้มมองเขา ปอยผมหลายเส้นพลิ้วไหวเบา ๆ ตามสายลมริมแม่น้ำ
ร่างของอันหลานแข็งค้างไปทั้งตัว
เขาถึงเพิ่งได้สติ
ไม่รู้ตั้งแต่เมื่อใด เขาถึงกับหนุนตักหวังชิงอี๋อยู่
“พี่ชิงอี๋...”
อันหลานลุกขึ้นนั่งแทบจะทันที นานทีจะมีท่าทีทำอะไรไม่ถูก เขายกมือเกาศีรษะ พลางไม่รู้ว่าควรพูดอะไรดี
“นอนพอแล้วหรือ?”
สีหน้าหวังชิงอี๋กลับเป็นธรรมชาติอย่างยิ่ง
ทว่าหวังชิงสือที่กลั้นใจอยู่ข้าง ๆ มาครู่ใหญ่หาวออกมา แล้วเอ่ยว่า “พี่อันหลาน ท่านหลับไปตั้งหนึ่งชั่วยาม พี่หญิงไม่ยอมให้ข้าพูดมาตลอด ข้าเกือบหลับตามท่านไปแล้ว...”
“แค่ก ๆ...”
อันหลานยิ่งกระอักกระอ่วนกว่าเดิม จึงทำได้เพียงกระแอมสองครั้งก่อนตอบว่า “อืม ดีขึ้นมากแล้ว”
หวังชิงอี๋มองท่าทางน้องชายแล้วยิ้ม ก่อนยื่นมือดีดหน้าผากเขาเบา ๆ
“โอ๊ย!”
หวังชิงสือยกมือกุมหน้าผาก เอนตัวหงายไปด้านหลังพร้อมหัวเราะ
บรรยากาศผ่อนคลายลงไม่น้อย
เรือลำน้อยล่องไปข้างหน้าตามกระแสน้ำอย่างเชื่องช้า
ไม่นานนัก ตัวเรือก็ไหวเบา ๆ และเทียบท่าในที่สุด
... ...
หลังขึ้นจากเรือ
เวลายังเช้าอยู่ ทั้งสามจึงเดินเล่นริมแม่น้ำอีกครู่หนึ่ง ฟังนิทานดื่มชา แล้วชมการแสดง
ยามพลบค่ำ หวังเฉิงเยี่ยก็จัดการธุระเสร็จและมาหาพวกเขาในที่สุด