ภาพเหตุการณ์กระจัดกระจายทยอยประเด็นเข้าสู่หัวทีละน้อย
เมื่อคืนหลังเลิกงาน ขณะกำลังเดินทางกลับบ้าน เขานึกถึงเรื่องที่พี่น้องตระกูลหลี่เหลือเวลาอีกเพียงสองวันก็จะย้ายออกไป บ้านดีๆ จะได้ตกเป็นของครอบครัวตนเองฟรีๆ อารมณ์กำลังดี
ทันใดนั้น เงาดำพุ่งเข้ามาทางด้านหลัง ของหนักกระแทกเข้าที่ท้ายทอยอย่างแรง ดวงตามืดลง หมดสติไปในทันที
ความทรงจำสุดท้ายก่อนหมดสติ คือความรู้สึกเจ็บแปลบอย่างรุนแรงที่ช่วงล่าง หนักหน่วงและไร้ความปรานี
มีคนลอบทำร้ายเขา!
มีคนจงใจซุ่มซ่อนอยู่ในความมืด เพื่อจัดการเขาโดยเฉพาะ!
จ้าวลี่เย่กัดฟันทนกับความเจ็บปวดแสนสาหัส สมองประมวลผลอย่างรวดเร็ว ไล่เรียงความเป็นไปได้ทั้งหมด
คนที่เขาเคยสร้างศัตรูไว้ในยามปกติมีนับไม่ถ้วน แต่คิดเท่าไรก็คิดไม่ออกว่าใครจะมีความกล้า มีความสามารถ มีชั้นเชิง กล้าซุ่มโจมตีเขาเพียงลำพังในยามวิกาล เจ้าคนเดียวของประธานคณะกรรมการปฏิวัติ
คนเหล่านั้นที่ถูกเขารังแก ล้วนเป็นลูกพลับอ่อนที่ทำได้แค่อดกลั้น ไม่มีทางกล้าทำอะไรที่เสี่ยงเอาชีวิตเข้าแลกขนาดนี้
ความคิดวกวนไปมา แต่กลับมองข้ามหลี่เหยา ผู้หญิงที่กล้าประจัญหน้ากับเขาในตอนกลางวันไปโดยสิ้นเชิง
แม้ทั้งสองจะมีเรื่องบาดหมางกันตอนกลางวัน แม้หญิงสาวคนนั้นจะถูกบีบจนต้องถือมีดขึ้นมาประจันหน้า จ้าวลี่เย่ก็ไม่เคยคิดจะสงสัยนางแม้แต่น้อยจากใจจริง
ในสายตาของเขา หลี่เหยาเป็นเพียงเด็กกำพร้าที่ไร้ที่พึ่ง ใครก็รังแกได้
ท่าทางดุร้ายดื้อรั้น กล้าถือมีดเอาชีวิตเป็นเดิมพันตอนกลางวัน ไม่ใช่เพราะมีความกล้าหรือมีเส้นสายจริงๆ เพียงแต่จนมุมจนไม่มีทางเลือก จึงต้องแสร้งทำเป็นแข็งแกร่งไปวันๆ