หลิวเหม่ยวางปากกาลง ร่างโน้มไปข้างหน้าเล็กน้อย น้ำเสียงจริงจังปนเจ็บใจที่ไม่อาจสั่งสอนให้ได้สติ
"หนูไม่รู้จริงๆ ว่าการลงชนบทมันลำบากแค่ไหน! พวกหมู่บ้านในชนบทนั้น ไม่ต้องไถนาตักมูลก็ถางป่าซ่อมถนน ถูกแดดถูกฝนทุกวัน เหนื่อยแทบตาย ข้าวหยาบยังไม่พอให้กินด้วยซ้ำ สาวเมืองที่ถูกเลี้ยงมาอย่างดี สิบคนลงไปเก้า คนทนไม่ไหว!"
"น้องชายหนูเพิ่งเก้าขวบ ยังเป็นเด็กน้อยผิวบางเนื้ออ่อน หาบไม่ไหว้แบกไม่ไหว ยังนับเป็นแรงงานไม่ได้ด้วยซ้ำ! ผู้ใหญ่ลงชนบทยังต้องลอกหนังออกทั้งตัว แล้วให้เด็กเล็กๆ อย่างมันลงไปทนทุกข์ทำไม?"
"อามองหนูโตมาตั้งแต่เด็ก รู้ว่าหนูเป็นคนรู้จักคิด แต่เรื่องนี้ปล่อยให้หนูทำตามอำเภอใจไม่ได้จริงๆ! อย่าหาชื่อเสียหายให้ตัวเองเลย และอย่าไปทำให้น้องชายเดือดร้อนด้วย!"
หลิวเหม่ยเป็นห่วงหล่อนอย่างแท้จริง ในสายตาของนาง หลี่เหยาก็แค่เป็นเด็กสาวที่ยังไร้เดียงสา ยังไม่เข้าใจถึงความยากลำบากของการลงชนบท จึงพูดจาพลิกกลับข้างอย่างน่าขันแบบนี้
หลี่เหยาตอบแบบจริงครึ่งหลอกครึ่งว่า "อาหลิว หนูไม่ได้ทำตามอำเภอใจ หนูไม่มีทางเลือก อาหลิวก็รู้จักครอบครัวหนูดี ตอนนี้ไม่รู้ว่ามีกี่คนจับตาดูครอบครัวหนูอยู่ รอเพียงให้ครอบครัวหนูทำพลาดเท่านั้น"
"หนูจบมัธยมปลายแล้ว ต่อให้ตอนนี้หนูไม่สมัครลงชนบท หนูเชื่อว่าอีกไม่กี่วันก็ต้องมีคนแจ้งความว่าหนูไม่ยอมลงชนบทแน่นอน!"
หลิวเหม่ยฟังแล้วสีหน้าเปลี่ยนเล็กน้อย ความตั้งใจที่จะห้ามปรามจืดจางลงไปบ้าง แต่ยังขมวดคิ้วถามต่อ "แล้วที่หนูจะพาน้องชายไปด้วยมันได้อะไร? เขายังเล็กเกินไป ไม่ต้องลงชนบท อยู่เมืองกับพ่อแม่ ยังดีกว่าไปลำบากที่ชนบท"