เจ้าของร่างเดิมตายอย่างไม่ยอมหลับตาลง
นางจึงทุ่มเทจิตวิญญาณและความผูกพันสุดท้ายที่มี ต่อรองกับระบบข้ามภพ
หวังเพียงปกป้องพ่อแม่ ปกป้องน้องชาย ให้ทั้งครอบครัวรอดชีวิต ไม่ต้องพังทลายอีกครั้ง
และอีกอย่างคือการทำให้หลี่เฉียนเฉียนต้องชดใช้ เสียชื่อเสียงพินาศ ไม่ได้ตายอย่างสงบ ตอบแทนความแค้นนองเลือดนี้ให้ครบ!
ส่วนจี้เหยา ที่ข้ามภพมาในเวลานี้ ถือว่าเหมาะเจาะพอดี
เป็นจุดสำคัญที่ยังไม่มีเรื่องเศร้าใดเกิดขึ้น ไม่มีหายนะใดตกลงถึงพื้น
ตอนนี้ตัวนางนอนอยู่บนเตียงในห้องนอนของบ้านสไตล์ตะวันตกหลังเล็ก กำลังเป็นไข้สูง
ทุกอย่างยังทันเวลา!
หลังจากรับรู้ความทรงจำทั้งหมดแล้ว ดวงตาของหลี่เหยาก็ถูกปกคลุมด้วยความเย็นยะเยือกไปทั้งแววตา
ครอบครัวสี่คนที่อบอุ่น ชีวิตเต็มไปด้วยความดีงาม ไม่เคยทำร้ายใคร ปฏิบัติต่อผู้คนอย่างอ่อนโยน กลับต้องจบชีวิตลงอย่างน่าเวทนา
ส่วนต้นเหตุของเรื่อง เหยียบย่างบนกระดูกของทั้งครอบครัวจนชีวิตสมบูรณ์แบบ ทำเป็นคนดีจอมปลอม อยู่อย่างสงบสุขไปทั้งชีวิต
ใครจะไปปล่อยวางได้ลง
หลี่เหยาเอ่ยเสียงเบา น้ำเสียงเย็นชาและห่างเหิน แต่แฝงไปด้วยความเยือกเย็นที่แทงทะลุกระดูก: “เรื่องแค้นนี้ ข้ารับไว้เอง”
“ฮือๆๆ เจ้าของร่างเดิมช่างน่าเวทนาเหลือเกิน! ไร้เดียงสาเกินไป!”
255 ดูพล็อตเรื่องทั้งหมดแล้ว ก็โกรธแค้นไปด้วย เสียงจักรกลสั่นเทาด้วยความโกรธ
“หลี่เฉียนเฉียนคนนั้นก็เลวเกินไป! จิตใจดำสนิท! เป็นยาพิษแมงป่องจริงๆ! แค่เพราะความอิจฉา กลับทำลายทั้งครอบครัว! เลวทรามยิ่งนัก!”